Als mama een beetje te veel zeurt...

Ik hoor mezelf zeuren tegen mijn oudste dochter dat we moeten vertrekken naar het ballet en dat ze moet voortdoen. ‘Haast je nu eens een beetjeeuuh!!! Waarom luister jij nu niet?’ en zo van die dingen. Ik word moe van mezelf.

Ik doe al zoveel mijn best

Nadien probeer ik haar in de auto uit te leggen waarom ik niet alleen die ochtend, maar nu ook vanmiddag zo loop te zagen tegen haar. ‘Dat is niet zo leuk voor jou, en niet zo leuk voor mama, dat ze altijd maar hetzelfde moet vragen, toch? Maar als jij gewoon iets sneller je jas zou aandoen, dan zou mama niet zo moeten zagen. Je moet gewoon iets meer je best zou doen om iets sneller te luisteren naar mama, dan zou mama niet zo moeten zeuren.'

Het is even stil op de achterbank. En dan komt het.

‘Maar mama, ik doe al zoveel mijn best op school… Ik kan toch niet altijd mijn best doen?’

Wat op de rem staan

Bam. Die zit.

Ze heeft honderd procent gelijk natuurlijk. En ik zeg het haar ook. Tuurlijk kan dat niet, altijd maar je best doen. Dat lukt mama ook niet.

‘Ik ben ook zo moe, mama.’

Dat was het moment waarop ik, letterlijk en figuurlijk, wat gas terugnam. Wat heeft het ook in hemelsnaam voor nut om altijd maar gejaagd rond te lopen en te rijden? En dus reden we rustig verder naar het ballet. Kwamen we te laat, dan was dat maar zo. In al mijn gejaag en gedoe was ik natuurlijk weer haar balletschoenen vergeten, maar hey, ballet op de sokken gaat ook.

Soms moet ik gewoon wat meer op de rem gaan staan. Voor haar en voor mezelf. Dan komt alles weer helemaal goed.