De ochtendspits: het is overal hetzelfde

’s Morgens is het telkens weer diezelfde rush om alles en iedereen op tijd klaar te krijgen. Maar blijkbaar is dat overal hetzelfde liedje, en gedeelde smart is halve smart, nietwaar? Mama Lizzie schreef er een gedichtje over, dat opnieuw veel te herkenbaar is ;-).

De ochtendspits

Starring:

*meneertje ik ben twee en ik zeg nee*
*mevrouwtje lekker gepeuzel en veel getreuzel*
*moedertje we zijn te laat, de bel gaat*

Meneertje:

Ik wil niet op het potje
En geef mijn boterham in vier
Steek me niet in mijn jas en mijn schoenen
Kan me niet schelen van dat kwartier

Mevrouwtje:

Ik wil twee Anna-vlechten
En mijn roze en mijn blauwe speld
In mijn hoofdje heb ik zeeën van tijd
Ik vertraag terwijl jij versnelt

Moedertje:

Ik wil mijn lieve schatten
Klaar hebben voor de nieuwe dag
Buikjes rond, tandjes proper
En dan is er dat gedrag
Het getreuzel, het verzet
Het neen-ikke zellef
We gaan in escalatie
Tot ik besef
Dat we niet sneller zijn
Door mijn gekijf
Dat we niet gelukkiger worden
Van ik die overdrijf
Ondanks mijn perfecte voorbereiding
-Tot in de puntjes georganiseerd-
Waren we er pas na het belsignaal
En heb ik nog niet geleerd
Hoe ik dit wel geregeld krijg
Met mijn twee sterke temperamentjes
Een race tegen de tijd
En onze vele complimentjes