Een pleidooi voor inclusief onderwijs... en meer begrip

Het tweede studiejaar. Nog 1 nachtje slapen. Op de valreep enkele gemiste gesprekken. Of ik even terug kan bellen. We weten op slag hoe laat het is.

Netwerk is niet structureel, maar kwetsbaar

Een dienst die ons al een tijdje uit de nood aan het helpen is met de ondersteuning in de klas van onze zoon kan plots geen ondersteuning meer bieden: te complex, besparingen, niet binnen hun reguliere werking... 31 augustus: twee voetjes op de grond.

Al 5 jaar lang werken we met een netwerk opgebouwd uit vrijwilligers, studenten, PWA'ers, diensten die buiten hun reguliere werking toch willen bijspringen... Al 5 jaar lang vragen we, zonder resultaat, structurele ondersteuning aan in de vorm van PAB om inclusief onderwijs mogelijk te maken. Voor een jongen die, net zoals alle jongens, naar school wil gaan en mee wil doen. Een jongen met een complexe handicap die geleerd heeft dat anders zijn geen drempel is om te participeren. Hij heeft dat geleerd dankzij een school die drempels wegwerkt en dankzij het netwerk dat we hebben opgebouwd om de noodzakelijke 1 op 1 begeleiding te voorzien. Maar dat netwerk is niet structureel, het is heel kwetsbaar, het maakt naar school gaan bijna iets vrijblijvends. Want als dat netwerk 1 schakel mist dan staat alles op losse schroeven.

Die kwetsbaarheid komt elke keer hard aan. We hebben al meerdere malen met de handen in het haar gezeten. Uiteindelijk lossen we het op. Elke keer weer.

Deze keer is de oplossing eenvoudig: mama neemt ontslag. Het afgelopen jaar hadden we al niet kunnen overbruggen zonder dat mama geregeld mee naar de klas kwam, omdat er geen andere oplossingen gevonden werden.

Recht op inclusief leven

Dat zal dan de vermaatschappelijking van zorg zijn. Of gebruikelijke zorg.
Elke moeder droomt er toch van om met haar kind mee naar school te gaan, niet? En elke moeder zou dat toch de evidentie zelf vinden, toch?
Elke dag. Zonder ruimte voor ziekte of snipperdag bij 1 van de andere kinderen, laat staan bij haarzelf. Zonder ruimte om nog een job op te nemen, om nog een andere rol te vervullen dan "moeder van...".

Ons kind staat geparkeerd op een wachtlijst. Een wachtlijst voor ondersteuning die zijn recht op inclusief onderwijs moet waarmaken. 7 jaar oud en geparkeerd, zonder enig vooruitzicht over wanneer het zijn beurt zal zijn. Of hij ooit aan de beurt zal komen. We lossen het op, altijd. Zelf. We voelen ons enorm in de steek gelaten door de overheid. 

Neen, geen seconde dachten we eraan om af te stappen van inclusief onderwijs. Geen seconde. Het VN-verdrag voor personen met een handicap spreekt duidelijk van het recht op inclusief onderwijs als fundament om het recht op een inclusief leven te kunnen waarmaken. Ons kind is al 5 jaar gelukkig op zijn school. Zijn aanwezigheid is belangrijk: voor hem, voor ons gezin, voor de juffen en meesters en voor elk kind dat er naar school gaat en leert dat je waardevol bent en je mag/kan/moet bijdragen aan de maatschappij op je eigen manier.

Kinderen met een complexe handicap hebben ook rechten

Maar de frustraties groeien. Het onbegrip. Van onze kant dan, voor de politieke keuzes. Om tegen het VN-verdrag in geen ondersteuning te voorzien voor kinderen met een handicap die inclusief onderwijs volgen. Om deze kinderen op een wachtlijst te parkeren. Om te weigeren samen te werken over de departementsgrenzen van onderwijs en welzijn heen om de middelen te halen waar ze zitten en in te zetten waar ze nodig zijn om de rechten van kinderen te garanderen. De rechten van één van de meest kwetsbare en onzichtbare groepen van onze maatschappij: kinderen met een complexe handicap.

We zijn het beu om excuusjes te horen. Er is wel geld. Het is een politieke keuze om mijn kind alleen te ondersteunen als hij naar een instelling gaat en om mijn kind op een wachtlijst te plaatsen als hij -gewoon- naar school gaat. Dan ligt plots alle verantwoordelijkheid om zorg te organiseren en te financieren bij de ouders alleen. Vrije vogels.

De politiek staat aan de verkeerde kant van de geschiedenis van de burgerrechten van personen met een handicap. Weer een generatie die leert dat ze er niet echt bijhoren. Of toch niet als er zoiets als ondersteuning voor nodig is om te kunnen participeren. Want dan kan zelfs een mensenrecht als inclusief onderwijs niet hard gemaakt worden in arm Vlaanderen.

Mama van