Er zal altijd liefde zijn

Nog wat slaapdronken stommelde ik naar beneden vandaag. Vijf minuten later was ik klaarwakker. Tranen brandden achter mijn ogen, op de achtergrond speelden mijn twee kindjes rustig verder. Onbewust van hoe koud de wereld daarbuiten kan zijn. Onschuldig. Puur.

Nog wat slaapdronken stommelde ik naar beneden vandaag. Vijf minuten later was ik klaarwakker. Tranen brandden achter mijn ogen, op de achtergrond speelden mijn twee kindjes rustig verder. Onbewust van hoe koud de wereld daarbuiten kan zijn. Onschuldig. Puur. 

Echte wereld vs. kinderwereld

De hele morgen zat ik gekluisterd aan de televisie. Las ik alles wat ik online kon lezen. Alsof ik het wou vatten wat er was gebeurd. Maar dat kon ik niet. Dat kan ik niet. Opnieuw een bloedbad, opnieuw moeders, vaders, grootouders, broers, zussen weggevaagd.

Mijn twee dochters speelden intussen naarstig verder. Fantaseerden erop los in hun eigen wereld. Een wereld waarin uitgekeken wordt naar Sinterklaas en pijntjes nog kunnen genezen als mama er een kusje op geeft en een pleister op doet. Een wereld waarin de wonderlijkste verhalen tot leven komen en alles écht is. Waarin de stouteriken duidelijk herkenbaar zijn, belachelijk worden gemaakt en altijd verliezen, op het einde.

En mijn moederhart kromp ineen. Kon ik hen maar beloven dat het er ook zo in het echte leven aan toegaat. 

NIet bevriezen door angst

Maar we moeten voort.

Ik mag me niet laten bevriezen door angst. Hen niet laten groot worden als bange mensjes. Ik moet hen juist vleugels geven en hen doen inzien dat we, te midden van al het onnoemelijke leed dat en de vreselijke pijn die we elkaar soms aandoen, elkaar ook soms heel veel liefde geven, goede dingen kunnen doen. Elkaar kunnen helpen. Er voor elkaar kunnen zijn.

Zo’n boodschap brengen is moeilijk, zeker na wat er in Parijs gebeurde. Zeker met het het vele leed dat mensen op de vlucht heeft gebracht. Zeker met de oorlogen dichtbij en ver van ons.

Maar toch is het de moeite om ze te brengen. Om erin te blijven geloven. En om van elke dag te blijven genieten.

Ik scrolde vandaag doorheen de vele Facebookberichtjes over Parijs en ineens zag ik iets dat me deed glimlachen. In de donkere uren was er weer een nieuw kindje geboren, een prachtig meisje.

Er is altijd licht in de duisternis. Een sprankeltje hoop. En liefde. Altijd is er liefde.