Gelukkig gezin versus gelukkige mama …

  • door Gastmama

Vroeger: Elke relatie die ik heb gehad eindigde op dezelfde manier. Plots werd ik overvallen door een onrustig gevoel. In tijden van plezier en geluk krijg ik plots de neiging om zover mogelijk weg te lopen. Ik kan het niet omschrijven, ik voel het niet aankomen en ik weet niet waaraan het ligt, maar plots wil ik alles opblazen. Na enkele maanden of enkele jaren… BAM daar was het weer. En steeds gaf ik toe aan mijn gevoelens, koos ik voor mezelf en dook ik recht in een ander avontuur… Tot jij kwam.

Weggeblazen door je lach, je humor, je looks, je alles. Een perfect liefde, ik wil alleen maar bij jou zijn. Mijn onrustige, roekeloze en experimenterende ziel werd getemperd. Mijn hele leven in teken van jou. Jij en ik, wij onafscheidelijk . Prachtige jaren beleven we samen en ik weet het zeker… jij bent mijn man. Uit onze liefde groeien drie prachtige kinderen. Je bent een zotte, lieve, helpende papa. Je maakt mij en ons gezin compleet.

Nu

Plots voel ik het weer… Na 10 jaar in een perfect gelukkig gezin, begint er iets te knagen. Komaan, herpak je, dit is de man van je leven, het gezin waar je van droomde.

Nee, het lukt me niet om me te herpakken. Week na week, dag na dag, uur na uur word ik onrustiger, ongelukkiger. Ligt het aan hem, of aan mij? Doet hij iets verkeerd?

De laatste tijd hebben we weinig tijd voor elkaar. Zijn we uit elkaar gegroeid? Dit kunnen we rechttrekken. Ja, doen we…

Chaos, onrust, paniek. Hoe los ik dit op? Ik wil mezelf zijn, ik wil genieten, leven, lachen, passie, vuur… En dan komt het besef: het ligt aan mij. Is het dat gevoel van vroeger dat er terug is?

Vechten of niet?

Ik kan en wil niet zomaar weg. We hebben zoveel moois opgebouwd. Ons huis, onze kinderen, onze vriendenkring, een stabiele thuis. Hiervoor moet ik vechten. Hij houdt oneindig veel van me en bewijst dit nu meer dan ooit.

En ik? Ik word heen en weer geslingerd tussen tientallen gevoelens, gedachten, scenario’s. Ik maak het hem zo moeilijk. Dit verdient hij niet, dus komaan, vecht voor je relatie.

Maar

Ik kan me niet anders laten voelen dan ik voel. Ik voel me niet meer mezelf. Ik voel me stilletjes aan wegkwijnen in die onrust, in die emoties, in die situatie. Ik wil mezelf niet verliezen. Het breekpunt voor mij … ‘Mama, waarom ben je altijd boos?’ Deze woorden, recht naar mijn hart.

Ik probeer mezelf opnieuw te vinden. Ik krijg terug de controle over mijn gewicht en mijn gezondheid. Ik trek erop uit, maar het is niet genoeg. Ik blijf boos, ik blijf steeds minder en minder plezier uit de dingen halen. Ik weet niet hoe ik ons opnieuw op de rails moet krijgen en ik weet niet hoe ik mezelf terug kan vinden.

Hij gaat eraan kapot.  Aan de zoektocht naar mezelf, naar antwoorden. Hoe krijgen we dit weer in orde? Krijgen we dit überhaupt ooit weer ok? Zijn we gemaakt om eeuwig bij iemand te blijven? Is liefde genoeg om samen te blijven? Zijn we gemaakt om op één plaats te blijven? Moeten we samenblijven omdat ons gezin werkt? Moet ik mezelf wegcijferen? Zoveel vragen, zoveel emoties, zoveel twijfels, … ik weet het allemaal niet meer.

Een gelukkig gezin vs. een gelukkige mama …

Ik wil niet dat mijn kinderen denken dat ik ongelukkig ben, en ik wil al zeker niet dat ze denken dat zij er de oorzaak van zijn. Ik wil hen leren dat ze altijd zichzelf op de eerste plaats moeten zetten en dat ze trouw moeten blijven aan zichzelf. Maar moet ik dan niet het voorbeeld geven? Of geef ik hen het voorbeeld dat je gezin altijd op de eerste plaats komt. Dat je offers moet brengen in het leven en ook aan het geluk en de gevoelens van andere moet denken?