Het afscheid van mijn schoonmama komt veel te vroeg

Wat een rustig verlengd weekend moest worden voor onze kleine dame voor het eerst naar school gaat, draait helaas anders uit. Mijn schoonmama is er al een tijdje niet goed aan toe, maar begin deze week kwam er dan toch dat klein sprankeltje hoop: we kunnen morgen beginnen te revalideren. Zo hard kwam de klap deze ochtend aan toen  ze belden om onmiddellijk naar het ziekenhuis te komen…

Mijn man was deze ochtend vroeg opgestaan om voor ons dochtertje te zorgen, zodat ik wat kon uitslapen. Toen hij halsoverkop in de slaapkamer verscheen was ik meteen wakker. Ik heb ons dochtertje bij me genomen en uitgelegd dat ‘ma’ nog steeds ziek is en pijn heeft.

Uiteraard wil je nog dat ze op de één of andere manier afscheid kan nemen, maar de dokter verzekerde ons dat ze dit beeld beter niet met zich kan meedragen.

Haar lieve metie en gezin hebben haar vandaag dan opgevangen. Wat ben ik die mensen zo dankbaar, mijn dierbaarste bezit is in goede handen en iedereen rond om haar probeert het voor haar zo ‘makkelijk’ mogelijk te maken.

De tranen gaan al over mijn wangen lopen als ik er nog maar aan denk dat ik het haar binnenkort ga moeten uitleggen dat ‘ma’ er niet meer is. Dat ze daar niet meer kan gaan slapen, gaan spelen, knuffelen, lachen …

Het was haar grote heldin. Alles heeft ze voor onze kleine spruit gedaan, niets was te veel.

Ze had haar ongetwijfeld nog zoveel te vertellen, nog zoveel dingen die ze samen gingen doen, waar we naar uitkeken en BAM alles weg. Mijn hart breekt bij de gedachte dat mijn kleine meid zo vroeg al verdriet moet kennen. Dit gruwelijke in het leven moet meemaken.

Zij moet nog zorgeloos zijn, genieten en zich niet hoeven bezig houden met deze sh*t. Ik ben bang, boos en moedeloos. Ik wil de tijd terugdraaien, pauzeren op alle leuke momenten die ze samen hebben beleefd. Haar extra laten knuffelen samen. Ik zou echt alles geven voor nog een momentje onder hen.

Ik zou hen samen door die schoolpoort willen zien gaan, haar horen zeggen wat een flinke grote meid ze geworden is en dat ze weeral zo ‘ohlala’ is in haar kleertjes. Dat ze goede raad kan geven en zeggen dat alles goed komt als ze wat ziekjes is. Dat ze kunnen bellen uren aan een stuk.

Maar ik ben ook dankbaar. Dankbaar dat ze haar gekend mag hebben, dankbaar dat niets voor haar te veel was, dankbaar voor alles wat ze van haar heeft mogen leren.

En ik ben er zeker van dat mijn kleine meid daar ook zo over denkt.