Ik rouw om mij

  • door Gastmama

Mama worden gaf zoveel nieuwe dimensies en extra kantjes aan mijn leven. De woelige start en de eindeloze huilbuien gaven diepere betekenis aan woorden zoals machteloosheid, wanhoop en eenzaamheid. Daarnaast gaf het ook extra glans aan zonnestraaltjes, gegniffel, liefde en dankbaarheid.

Het heeft even geduurd, maar ik ben graag mama. HEEL GRAAG! De trots, de clichés die helemaal blijken te kloppen, het zien opgroeien van een prachtig zieltje dat uit mijn lichaam komt ... ZALIG!

Het moederschap verrijkte me, deed me groeien, deed me verdiepen in zoveel manieren. Te veel om te noemen, te weinig woorden om uit te leggen. Ik ben trots op de vrouw, de mama die ik vandaag ben!

Toch rouw ik ... Om mij, om wat ik deed, wie rond me stond.

Drie keer per week gaan sporten zit er momenteel niet meer in. Jammer, want het deed me zoveel deugd. Ik ging zo graag naar de hot yoga en die drie keer per week was een minimum. De warmte, de stilte, het zwetend afzien ... HEMELS! Het is vaak mijn mentale redding geweest in mijn pre-mamatijd. Ik mis het! Maar heb er ook veel moois voor in de plaats gekregen.

Mijn - toch wel strak - lichaam als resultaat van het frequent sporten en de tijd om in haar en make-up te steken ... Nog zoiets dat ik mis. Soms lukt het me wel om eens een effort te doen maar niet meer zoals toen. Nu is er echter wel een wezentje dat, met mijn haar in de war en wallen onder mijn ogen, uitroept "mama moooooi!" *smelt*

De mensen om me heen... Een huilbaby zorgt ervoor dat je geen coronamaatregelen nodig hebt/had om je af te zonderen. Ik heb me heel vaak eenzaam gevoeld. In het begin probeerden we uit te leggen waarom we niet meer afspraken of waarom we feestjes of dergelijke vermeden. Blikken en reacties van onze omgeving zorgden er voor dat we hiermee stopten. Met als gevolg: uitnodigingen stopten, berichtjes vervaagden, mensen zwegen en gingen verder met hun leven ...

Er zijn een aantal mensen die ik niet meer hoor of zie. Ik snap het. Ik was niet aangenaam en heel gesloten. Ik liet me opslorpen door mijn moederinstinct. Dat neemt niet weg dat ik het mis. Mijn dierbaarste klankbord raakte ik hierdoor kwijt (ik denk toch dat dit de reden is, ik weet het niet).

Ik mis mijn vriendinnetje bij wie ik zo kwetsbaar durfde zijn... Ik rouw om haar, om ons, om het moois dat we hadden. Ik hoop dat het terug komt. Ik hoop dat dit ook maar een fase is en dat we er iets zoveel kostbaarders voor terug krijgen...

Ik wens het zo hard!

Time will tell ...

 

Daisy