Kieskeurige eter? De reactie van de omgeving speelt ook een rol

  • door Mamabaas

Je zou het niet zeggen met alle brol die ze in hun mond steken, maar peuters en kleuters denken wel degelijk na over hun voedingskeuzes. De beste manier voor hen om dat te leren is via de sociale weg: door de reactie van anderen op het eten leren ze zowel over de voeding als over de persoon.

Verwachtingen

Helemaal nieuw is dat niet: om te leren welke voeding eetbaar is, gaan kinderen (ook van chimpansees en ratten) voort op wat de soortgenoten eten en wat ze laten links liggen.

Wat wél nieuw is uit het onderzoek is dat deze kleine kinderen ook het onderscheid weten te maken tussen wié welke voeding eet, en dat ze op basis daarvan een verwachtingspatroon gaan creëren.

Bijvoorbeeld: als ze iemand groente zien eten en die persoon vindt dat lekker, dan gaan ze verwachten dat een gelijkaardig persoon dat ook lekker vindt. Als dat niet het geval is, dan zijn ze een beetje in de war.

 

Niet lekker

Het slimme is dat ze dat niet verwachten van alle mensen, alleen van mensen die tot eenzelfde sociale groep behoren. Dat werd door de onderzoekers getest door mensen die een verschillende taal spreken een meningsverschil te hebben over de voeding. Daar keken de peuters niet van op, tenzij de peuters zelf opgroeiden in een omgeving waar meerdere talen worden gesproken. Dan blijven ze verwachten dat de personen dezelfde mening hebben over voeding.

Interessant genoeg werkt het helemaal anders bij voeding die de eerste persoon niét lekker vindt. Van zodra een bepaalde voeding als ‘niet lekker’ werd aangeduid, verwachtten de peuters dat alle ‘volgende’ personen dat ook niet lekker zouden vinden, ongeacht of ze behoorden tot dezelfde sociale groep of niet.

Klinkt goed... in theorie

‘De basis van wat peuters verwachten van voeding is sociaal. Ze begrijpen dat wat iemand eet, iets zegt over de groep waartoe ze behoren. Daardoor is die reactie zo belangrijk: ze leren niet enkel over de voeding op zich maar ook over de sociale groep’, verklaart onderzoekster Zoe Liberman. Heb je een kind dat krampachtig bepaalde voeding weigert, dan is het mogelijk dat hij of zij al op heel jonge leeftijd de boodschap heeft gekregen dat die voeding niet oké is.

Kinderen laten mee-eten met het gezin, verwachten dat eten wat anderen eten kan dus helpen om een andere attitude tegenover eten te kweken: ‘De kinderen krijgen dan de kans om verschillende voeding te proeven en zullen vaker bereid zijn iets te proberen’.

Klinkt goed, maar toch vooral in theorie: de driejarige kleuter hier eet wel mee van tafel, maar toch vooral als de groenten geplet zijn en vermengd met de aardappelen ;-)