Over hoe mijn leven met 1 zin totaal werd verwoest

  • door Gastmama

Ik heb jaren niet meer geschreven. Schrijven deed ik in mijn puberteit, om mijn gevoelens te begrijpen, te ordenen, uit te spreken. Ik schreef over mijn eerste liefde. Ik schreef over mijn eerste gebroken hart. Elke keer luchtte dat schrijven op en kon ik er weer even tegen...

Toen ik mijn Grote Liefde leerde kennen hield dat schrijven plots op. Hij werd mijn klankbord. Samen hadden we het goed. We trouwden. We bouwden ons droomhuis en kregen twee prachtige dochters. Mijn leven leek een sprookje. Met ups en downs kabbelde ons leven als een bergriviertje verder.

Hij sloot zich voor me af

Een aantal maanden geleden, zes maanden na de geboorte van onze tweede prinses, voelde ik hoe mijn lieve echtgenoot zich voor mij afsloot. Zag ik hoe hij ‘s avonds futloos na het werk in de zetel plofte. Zag ik hoe ik voor hem dag na dag minder belangrijk leek te worden.

Ik probeerde hem terug voor mij te winnen. Ik had er zo vaak over gelezen. Over de sleur. Over de routine. Over het kwijt geraken.

Ik boekte een uitstapje. Ik reserveerde een tafeltje in ons lievelingsrestaurant. Ik kocht zelfs iets te onthullende lingerie.

En soms ... heel soms... voelde ik hoe mijn Lief terug een beetje dichter bij mij kwam. Om kort daarna weer terug te verdwijnen.

De onzekerheid begon aan mij te vreten.

Ben ik niet mooi genoeg?
Ben ik niet interessant genoeg?
Ben ik niet sexy genoeg?
Ben ik niet grappig genoeg?
Ben ik niet mager genoeg?
Ben ik niet slim genoeg?
Ben ik niet lief genoeg?
Ben ik niet .... genoeg?

De maanden gingen voorbij en langzaam maar zeker verdween de zelfzekere jonge vrouw die ik ooit was geweest. Ik twijfelde over mijn looks en persoonlijkheid. Ik twijfelde of ik wel de moeite waard was om graag gezien te worden.

Tot vorige week vrijdag ik dat Ene Berichtje las en alles duidelijk werd.

“ Ik heb je bedrogen.”

“ Ik heb er zo’n spijt van.”

Een gebroken man

Na urenlang tieren, gooien, schelden, huilen,... zat hij voor mij. Een gebroken man. Bang om zijn gezin te verliezen. Bang om zijn leven kwijt te geraken. Mijn verdriet won het al snel van de woede. De tranen stroomden over mijn wangen. Ik dacht aan onze twee prinsesjes. Aan onze ouders. Aan onze families. Aan de zovele harten die gebroken konden worden.

“Waarom toch?” Ik hoorde het mij honderden keren na elkaar vragen. Hij schudde alleen het hoofd.

“ Het betekende niets. Zij betekende niets. Het was zo oppervlakkig, maar spannend. Ik wou je nooit pijn doen”.

Hoopje verdriet

Beetje bij beetje verdwijnen de laatste restjes zelfvertrouwen die ik nog had. Ik word een hoopje verdriet. Ik pak mijn koffers in en pak ze een uur daarna terug uit. Ik wil dat hij me vasthoudt, maar sla hem twee minuten later pal in het gezicht. Gebroken hart. Gebroken vrouw.

“Wil je scheiden?” hoor ik mijn twee Beste Vriendinnen vragen. Ik schud mijn hoofd. Ik zie ze schrikken.

Ik wil er zo graag voor vechten. Voor mijzelf, voor onze kindjes. Hij is nog altijd mijn Grote Liefde. Toen hij huilend voor mij zat en zich eindelijk, na maanden, terug openstelde voor mij... zag ik hem eventjes terug... De man die mij zo gelukkig gemaakt had al die jaren.

Het is nog zo’n lange weg met bergen die nu wel onbeklimbaar lijken. Ik hoop onderweg mijzelf terug te vinden. Ik hoop onderweg - ons- terug te vinden. Maar de weg lijkt nog zo lang... Eindeloos lang.