Terrible. Two.

Ze waarschuwen je. Je weet dat het eraan komt. Hij wordt anderhalf, en je vraag je af: 'Is het zover?'. Hij is twintig maanden en opnieuw denk je: 'Zou het nu zover zijn?'. Maar dan is hij twee en besef je het. Het is zover. Hij is een peuter van twee. 

Drama op de grond

O ja, dat is hij. Hij is twee. Terrible. Two. 

Je loopt naar de auto. Hij is braaf en loopt rustig naast je. Maar plots niet meer.

Er is iets gebeurd, maar je kunt in de verste verte niet bedenken wat. Doet het er toe? Hij begint te huilen. Of is het krijsen?

Hij werpt zich dramatisch op de grond. Je negeert hem, kijkt een beetje de andere richting uit, oefent een blik die uitstraalt dat het je allemaal niets kan schelen.

Je wacht af. En beseft op dat moment, stiekem, diep vanbinnen, dat je deze scène kent van vroeger, toen je puber was. Een andere peuter, een andere mama. En dat je toen luid verkondigde dat je nooit, maar echt nooit, kinderen wilde. En dat je, als je er dan toch zou hebben, toch zeker, voor geen geld van de wereld, een kind zou hebben dat op de grond ging liggen.

Maar nu ligt jouw peuter daar, nu ben jij die mama. Maar nu kan het je niets schelen. Toch? 

Sojji mama

Je bent aan het spelen met hem, en plots, helemaal uit het niets, trekt hij aan je haar.

Je wordt kwaad. Hij kijkt je uitdagend aan en dan, jawel, echt waar, pets, slaat zijn kleine handje keihard in je gezicht. De waarheid zindert na. Je krijgt slaag van je peuter. Je wordt boos, je zet hem in de hoek.

Na enkele minuten ga je hem halen. Hij streelt je haar, geeft je een dikke knuffel en zegt: 'Sojji mama'. Je kijkt in zijn mooie ogen, je smelt. Je vergeet alles.

Het opvoeden is begonnen

Het opvoeden is definitief begonnen. Langzaamaan voel je dat hij een kleuter wordt. Hij ontglipt je. Je wil streng en consequent zijn, zodat hij goed leert wat mag en wat kan. Je wil dat hij een lieve, respectvolle en gelukkige jongen is en zal zijn. Maar elke ochtend, elke avond, is een strijd. En ja, af en toe geef je toe aan zijn grillen. 

De Ipad: het enige middel op aarde dat hem 's ochtends kan doen eten. Educatief onverantwoord? Maar zo krijgt hij tenminste wel iets binnen. Zo hoef je tenminste niet de héle ochtend ruzie te maken. Heb je éven een rustmoment. Om na te denken over een consequente en constructieve opvoeding. 

HetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfaseHetiseenfase