Wanneer je twee keer op rij bruut van je roze wolk dondert…

  • door Gastmama

Juli 2013. Eindelijk weer zwanger, na twee vroege miskramen. Een derde zwangerschap in evenveel jaren…  Hoop overwint en alles verloopt prima. We gaan zelfs over de 40 weken. Dan is daar die ene dag… Die ochtend in de wachtkamer: beginnende weeën -ik ben intussen 40 weken en 5 dagen - en één telefoontje: Mijn schoonmoeder heeft haar strijd tegen de vreselijke K ziekte verloren.  Mijn wereld stort in elkaar… Mijn man de zijne nog harder…

Hoe kan dit? Vreugde om eindelijk die langverwachte droom in vervulling te zien gaan, wordt nu overschaduwd door verdriet…Twee dagen lang werken mijn verdriet en de emoties de hele natuur tegen. De weeën vallen de hele tijd stil.

Heel veel helse uren later is ze daar: ons meisje, ons perfecte meisje met wie we zo blij zijn. Maar ook verdriet speelt mee… Dubbele emoties, de hele kraamperiode lang en elke verjaardag opnieuw…

Weg roze wolk, dag grauwe wolk.

Pikzwarte wolk

Juni 2018.  Vrij vlot zwanger van een brusje. Buiten de misselijkheid tot 16 weken verloopt alles prima.  En dan is er die bloeding op 18 weken... Paniek! Maar met de baby alles ok.

Dan 15 oktober: het begin van onze hel… Gescheurde vliezen… Twee weken platliggen en hopen dat alles goedkomt, “maar ook de andere kant in het achterhoofd houden, mevrouw.”

28 oktober, na 2 weken alles te proberen voor ons meisje, komt onze tweede dochter ter wereld… Een perfect meisje, zonder afwijkingen, dat slachtoffer werd van de situatie…van te weinig vruchtwater…

Wat een roze wolk in februari moest worden, werd een zwarte, een pikzwarte wolk in oktober.

 

Veerle Jeurissen