Rond 7 à 8 maanden slapen veel baby’s plots weer slechter. Kinderpsychiater Karlien Dhondt legt uit waarom.

Het brein leert iets nieuws

In die periode ontdekken baby’s iets nieuws, namelijk: dat dingen blijven bestaan, ook als ze ze niet zien. “Iedereen kent wel het moment waarop een kind z’n fopspeen op de grond gooit en kijkt waar die ligt.” De wetenschappelijke term hiervoor is 'objectpermanentie'.

En dat sijpelt door in de nacht: als jij weg bent, bén je niet weg. En roepen kan ervoor zorgen dat je terugkomt.
“Als mama of papa de kamer uitgaat, begrijpt het kind: die is er nog. Of: ik kan roepen en dan komt die terug.”

Wanneer is het een probleem?

Niet omdat iemand vindt dat het “zou moeten lukken”, maar omdat het voor jullie te zwaar wordt.
“Stel, je bent een ouder zonder partner, of je staat er gewoon alleen voor… dan kunnen nachten met weinig slaap extreem zwaar zijn.”
“Als ouders of één van de ouders, of het kind zelf, er echt onder begint te lijden — dan mag je hulp vragen.” 

Meer 'Goed genoeg'?

Wil je nog meer Goed genoeg?
Siska schreef ook een boek: “Goed genoeg! Opvoeden in tijden van hoge verwachtingen.”
Een boek vol mildheid, herkenning en nuchterheid – ideaal voor ouders die af en toe twijfelen of ze het wel ‘goed genoeg’ doen (en dus voor álle ouders).