13 verschillen tussen je eerste en je tweede kindje

  • door Mamabaas

Er zijn toch wel een paar verschillen tussen je eerste en je volgende kindje... Een klein overzicht!

1. Het feliciteren

Het eerste kind: man, een file dat het was van mensen die ons wilden feliciteren. Iedereen wil je overladen met cadeautjes, kleertjes van hun kinderen, goede raad… En dan is de baby er nog niet.

Het tweede kind: nu ja, ik heb zeker wel felicitaties gekregen hoor, echt wel. Maar euh, ietsje minder toch…

2. Foto’s

Het eerste kind: werkelijk alles heb ik op de foto gezet. De buik op week 7? Check! Buik week 7,5? Check! En dan was het kind daar: klik, klik, klik!

Het tweede kind: oeps, heb ik eigenlijk wel één deftige dikke buikenfoto? Damn, zo jammer, want dat komt niet meer (last time I checked) terug… Gelukkig trek ik er wel genoeg van de tweede dochter. Maar of ik zoveel fotoboeken heb gemaakt van haar? Bwa, wel eentje van haar eerste jaar… Zucht… Dringend nog eens aan een boek beginnen!

3. Ziekte

Het eerste kind: Oei, ze niest! Ze zal ziek worden! Of toch niet? Ik ga toch maar eens naar de dokter denk ik…

Het tweede kind: niet alleen werd ze het eerste jaar nog iets vaker ziek dan haar grote zus (want die bracht van de kleuterklas allerlei vervelende microben mee), ik kon al aardig mijn plan trekken met mijn huis-, tuin- en keukenmiddeltjes. Koorts: ja, maar ik wacht toch nog even vooraleer ik als een gek naar de dokter hol en probeer eerst met mijn middeltjes haar wat te helpen…

4. Time management

Het eerste kind: Er was geen tijd om iets anders te doen dan voor de baby te zorgen. Ik kon me niet douchen, slaagde er amper in mijn haar wat deftig in de plooi te leggen, of toch zeker die eerste zes weken. We moesten ook stipt op tijd terug zijn voor het middagdutje.

Het tweede kind: tijd werd een, euh, wat rekbaarder begrip… Middagdutjes werden nog altijd gerespecteerd, maar euh, die moesten noodgedwongen worden aangepast aan de oudere zus… Want hoe haal je die anders van school? O ja, en ineens besefte ik hoeveel tijd er was met maar 1 baby’tje in huis… Ouders van meerlingen: eeuwig respect! 

5. De buik

Het eerste kind: hoewel ik megaveel was bijgekomen (zonder in de details te treden) was ik ervan overtuigd dat het allemaal om vocht ging… Euh ja, guess again! Maar die buik kon ik na een tijdje toch weer redelijk in vroegere proportie krijgen.

Het tweede kind: dat lichaam is relatief gezien onder controle (buiten het jojoën en zo, kuch)… Maar dat buikje, dat zegt duidelijk: hier zijn twee kinders uitgekomen, joehoe! Nu ja, ik voel me er niet slecht over, dat niet. Het is mijn soort tattoo, mijn teken van het moederschap!

6. Aandacht

Het eerste kind: bij de minste kik stond ik aan die wieg en hing ik te hijgen over dat kind.

Het tweede kind: bij de minste kik stond ik aan die wieg, want ik wou niet dat ze haar zus wakker maakte…  

7. Propere kleren

Het eerste kind: bij het minste vuiltje op haar kleren trok ik iets anders aan. Ha ja, wanneer kon ze anders al die verschillende mooie kleertjes aandoen?

Het tweede kind: Euh, dat beetje gespuwde melk valt nog mee in vergelijking met de vuile kleren die grote zus soms produceert… De was verdubbelt in hoeveelheid, soms denk ik echt: kweken die vuile kleren, die kinders? Of hoe zit dat juist?

8. Ontwikkeling

Het eerste kind: Je kijkt er zo naar uit om haar te zien kruipen en stappen. Je haalt alles uit de kast om haar te stimuleren.

Het tweede kind: je haalt alles uit de kast om haar zolang mogelijk in dat park te houden, want je weet: eens ze mobiel is, the trouble begins… (graptje he, maar toch, ahum). 

9. Veiligheid

Het eerste kind: alles was babyproof in huis. Echt… Mijn man had nog van die witte plastic noppen van de Ikea op élke hoek van élke tafel gekleefd… Nee, het was geen zicht…

Het tweede kind: Terwijl je achter je kleuter aanholt probeer je zo goed als het kan je baby in de gaten te houden… Met als gevolg dat je niet altijd alles meer onder controle hebt… en er al eens ongelukjes gebeuren… Snif…

10. Knuffelen

Het eerste kind: ik kon haar niet loslaten en amper alleen laten… Ze was mijn eerste kind, mijn alles, zo nieuw…

Het tweede kind: ik kon haar niet loslaten… Ze is mijn laatste kind en ik probeer haar zoveel mogelijk te snuffelen en te knuffelen, want: ze wordt alleen maar groter… Sniffel…

11. Opgeruimdheid

Het eerste kind: het huis werd langzaam ingepalmd met babyspeelgoed en –stuff. Je denkt: hoe, joepie, zo tof, nog een speelgoedje in huis!

Het tweede kind: de verdeling van het huis: 85 procent is van de kinderen, in de overige 15 mogen wij nog wat spulletjes kwijt… Ik kan het helemaal plaatsen hoor, en echt waar: in een huis moet geleefd worden… Alleen denk ik nu wel twee keer na vooraleer we weer iets nieuws van speelgoed in huis halen… Nu ja, relatief gezien.

12. De impact

Het eerste kind: wow, wat is dat hier allemaal!!! Jezus, wat een rollercaster! Alles is nieuw, ook de balans binnen het gezin!

Het tweede kind: maal twee! Oké, hoe je omgaat met een baby, dat voelt niet meer onwennig natuurlijk, maar de veelheid van alles, tja, dat was toch effe slikken. 

13. De liefde

Het eerste kind: bracht de meest krachtige liefde in mijn leven voor de eerste keer.

Het tweede kind: bracht de meest krachtige liefde in mijn leven voor de eerste keer, opnieuw. Lees: er is geen verschil. Het is gewoon maal twee!