7 punten in hoe verschillend de eerste is ten opzichte van de tweede

Ik heb twee kinderen en er gaat geen dag voorbij of ik sta versteld hoe verschillend die twee zijn qua karakter. En als ik zo rond mij hoor is dat iets dat anderen ook herkennen. Een overzicht.

  1. De oudste is plichtsbewust en perfectionistisch. Ze kan zo boos zijn op zichzelf als haar tekening niet ‘mooi’ genoeg is. De jongste… tja… Die doet iets en gaat er ook compleet voor. Maar stress over het resultaat heeft ze tot nu toe nog nooit gehad. Oef, denk ik dan.
  2. De oudste is bang van van alles en nog wat. De jongste springt al voor ze kan nadenken of ze al dan niet bang is.
  3. De oudste piekert over van alles en nog wat. De jongste, euh ja, die is vrij en vrolijk.
  4. De oudste is heel erg bezig met wat anderen van haar denken. De jongste, die is: What you see is what you get. En als je dat niet graag hebt, dan is dat jouw probleem! Nah! Maar het mijne is het in elk geval niet… :-) Ik vergelijk haar vaak met een boom die diepe wortels in de grond heeft… Het is héél moeilijk om dat kleine boompje omver te blazen zulle!
  5. De oudste loopt soms een paar uur boos rond als er een discussie is geweest. De jongste, die kan heel boos zijn (met boos kijken en alles), maar het duurt allemaal niet te lang.
  6. De oudste gaat toch vaak iets beter luisteren, in the end. Die jongste, die is zo slim om haar overal uit te lullen. Onderhandelen met moeder die niet op scherp genoeg staat en dan uiteraard met haar twee voeten in de schattige val van haar kleuter trapt. Damn, volgende keer heeft ze mij écht niet liggen!
  7. De oudste wordt bij het minste wakker en valt heel moeilijk in slaap. De jongste knort - meestal - al na 5 minuten en wordt totaal niet wakker van lawaai. Snurk snurk.

Het is perfect zoals het is

Het is fascinerend om de verschillen te zien. En het is nog fascinerender om te zien hoe graag ze elkaar hebben. Hoe ze echt niet zonder elkaar kunnen, ook al zegt de een soms dat ze haar zuster beu is of stom of vervelend of… Hoe ze elkaar soms na-apen (vooral de jongste de oudste dan).

Het is fascinerend om te zien hoe ze soms zoveel van mij hebben, of zoveel van mijn man, of zoveel zichzelf zijn.

Het is geweldig om te zien hoe lief ze soms kunnen zijn voor elkaar. Voor anderen. Maar tegelijk nog zoveel moeten leren.

 

Het is soms adembenemend mooi te zien hoe ze het beste in elkaar naar boven halen. Op school (waar de jongste elke dag een knuffel wil geven tijdens de speeltijd), op kamp (steun en toeverlaat).

Heel soms denk ik: amai, wat als wij er nog een zouden hebben, wat zou dàt dan geven? Maar dan kijk ik naar die twee karaktertjes die al die aandacht nog hebben, vol energie en eigenheid, en dan denk ik: ‘Het is perfect zoals het is.’