Aan mijn kleine kleuter van 2,5 die niet graag naar school gaat

  • door Gastmama

Deze week lukt het helaas wat minder goed. Al van thuis en de hele weg naar school herhaal je steeds het ene zinnetje: ik wil niet naar school. Je weent en bent erg verdrietig. 

Je wilt bij mama blijven

Dag lieve zoon,

2,5 jaar al is het geleden dat je uit mijn buik kwam. Van een kleine baby ben je uitgegroeid tot de grote jongen die je nu bent. Na 2,5 jaar is het tijd om naar school te gaan. Iedereen zei altijd: wat gaat het snel, maar als je in de babytijd zit, is het zo druk, dat je denk: jaja, dat zal wel. Maar nu kan ik het beamen: het gaat veel te snel. Je bent al een peuter nu, een peuter die klaar is om naar de klas te gaan.

Alleen je gevoel wil nog niet mee. De eerste week ging het redelijk goed om je af te zetten op school. Er waren traantjes, maar nadat ik verdween, waren die snel over en was je super flink op school.

Deze week lukt het helaas wat minder goed. Al van thuis en de hele weg naar school herhaal je steeds het ene zinnetje: ik wil niet naar school. Je weent en bent erg verdrietig. Ik probeer je steeds moed in te spreken en vertel dat het leuk zal zijn op school. Maar je trapt er niet in. Je blijft wenen en hoe dichter we de speelplaats naderen, hoe erger het wordt. Vandaag was je zelfs aan het roepen dat ik niet mocht weggaan. Ik heb je al vaak uitgelegd dat je naar school moet om dingen te leren. Maar dan zeg je gewoon: ik wil bij mama blijven. 

Mijn hart breekt

Je begrijpt niet goed waarom jij naar school moet en je broertje bij mama mag blijven. Dit jaar werk ik halftijds, net om je af en toe van en naar school te kunnen brengen en zodat je in de namiddag eens kan slapen. Wat was het leuk de vorige maanden, wij tweetjes alleen, we hadden veel tijd toen je broertje aan het slapen was.

Maar nu moet je dus naar school. Stiekem mis ik je ook om me heen: je voortdurende leuke getetter, je grappige uitspraken, je schaterende lach… Mijn hart breekt als ik je nu zie wenen. Ik voel me dan zo slecht en zou je het liefst van al weer meenemen naar huis. Maar dat kan niet. Het is nu nog allemaal wat overweldigend voor je en je bent vooral bang dat ik je niet kom halen.

Mijn lieve zoon toch, ik kom je natuurlijk halen. Ik kan je echt niet meer missen en zie je zo graag. Dus blijf ik iedere dag herhalen dat ik terugkom, tot de traantjes hopelijk gaan stoppen en ik je met een gerust hart kan achterlaten. Ik hoop dat deze dag sneller komt dan we allebei denken. Leren loslaten is moeilijk, ook voor de mama. Maar je zal je weg wel vinden, dat hoop ik echt met heel mijn hart. 

Mieke R.