Aan mijn lieve lief, de vader van mijn kinderen

  • door Gastmama

Wist ik veel, intussen al bijna 10 jaar geleden, wat dat was, real love. Wist ik veel dat dit het was. Elkaar graag zien, ook al is het een kot in de nacht. En ook al hebben we allebei veel te weinig geslapen. Om op dat moment te kunnen zeggen: kruip jij er nu nog maar even in, dan kun je effe bijslapen.

We zijn er ingevlogen, jij en ik, als twee verliefde kippen. Compleet en over-the-top verliefd.

Maar die verliefdheid, hoe fel en geweldig die ook was, werd na een tijd iets anders. Er kwam ook zorgen voor bij. Er zijn voor elkaar, altijd.

Maar ook: soms, heel soms, elkaar vervloeken. Man, ik wist niet dat je zo boos kon worden op de persoon die het dichtst bij je staat.

En toen kregen we kinderen. Onze grootste wake-upcall. Hello chronische vermoeidheid. Hello oeverloos geluk. Hello crazy rollercoaster.

En nog veel meer dan daarvoor begon ik jou graag te zien.

Het werd liefde met een grote L. Dat is: het komt allemaal niet vanzelf. We hebben echt al wel hard gewerkt aan onze relatie, bijten op onze tanden als het even moet en proberen daarna de tijd weer even in te halen. Elkaar in te halen. Weer op dezelfde golflengte te komen.

Van de babytijd herinner ik me persoonlijk flarden. Momenten. Jij die urenlang met een huilende baby rondloopt in de living, haar sussend, rustig, liefdevol.

Jij die halve huisraad naar de kraamkliniek zeulde (koffiemachine inbegrepen), kwestie dat moeder de beer het zo comfortabel mogelijk heeft.

Jij die tijdens de zwangerschappen er altijd op stond dat jij de nieuwe schoenen zou inspuiten tegen de regen, want die spray was niet gezond voor zijn meisjes.

Jij zag me op mijn slechtst, op mijn meest onaantrekkelijkst, en toch bleef ik de mooiste voor jou. Je meisje.

Romantiek, dat is vandaag: jij en ik die eens mogen uitslapen van de kinders en rustig kunnen ontbijten (terwijl de tafel al helemaal onder de hagelslag hangt).

Of eens beginnen te dansen in de living, terwijl die kinders zich afvragen: zijn die nu serieus? Waarop er na 5 seconden al een kind aan ons been hangt om mee te doen.

Of ook: nachtelijke gesprekken à la: ‘Ruim jij de kots op? Ik zal het kind een verse pyjama aandoen.’ Funny, but true. Het is in al die kleine momenten dat ik voel: we’re in this together.

Zonder dat zou het ook geen grote L zijn natuurlijk. De L van echte, gewone, dagdagelijkse, de-sleur-overlevende, elkaar-door-shit-en-verdriet-steunende, veilige en oprechte liefde.

Kortom: ik heb je lief…