Als een tweede kindje uitgesloten is om medische redenen …

  • door Gastmama

“Wanneer komt jullie tweede? Eentje is geentje hé… Een enig kind is toch een beetje alleen, niet?” Maar wat als een tweede kind enorm veel risico's en complicaties met zich zou meebrengen...? En wat als ik het zelf ook enorm spijtig vind dat mijn zoontje enig kind zal blijven?

Ik denk nog altijd met een big smile terug aan mijn zwangerschap: total bliss. Bijna geen misselijkheid en 9 maanden het zalige gevoel van eindelijk mama te worden.

Van total bliss naar total mess

De bevalling verliep iets minder vlot. Ook al was mijn water gebroken, toch wou onze kleine man nog niet komen (toen al even koppig als nu ;-)). In 1 dag ging ik van total bliss naar total mess toen mijn bevalling moest ingeleid worden na 24u van weeën. Na 38u van arbeid en chemische hormonen was hij er eindelijk: een 4,4kg fronsend mannetje (die frons heeft hij ook nog af en toe).

Nadat ik nog een stevige post partum bloeding had, kwamen we eindelijk op de kamer en konden we, moe en verzwakt, aan onze eerste nacht beginnen. Ik weet nog hoe overweldigend het gevoel was om jou nu niet meer in mijn buik, maar echt naast mij te hebben...

Ik donderde van mijn roze wolk

Na je eerste badje en het onderzoek van de pediater begon jouw eerste dag perfect. Maar tegen de middag donderden we volledig van onze roze wolk, toen uit het routine bloedonderzoek (normaal bij een langdurige bevalling na gebroken vliezen) bleek dat je bijna geen bloedplaatjes had en redelijk wat blauwe plekken. Je moest met spoed gecheckt worden op een hersenbloeding. Gelukkig was dat laatste negatief, maar er werd toch beslist om je over te brengen naar het UZ voor verdere opvolging.

Daar zaten we dan: je was nog geen 24u oud of je was alweer weg uit onze armen. Ik kan zelfs niet uitleggen hoe onwezenlijk het was om jou met de ambulance te zien vertrekken en om nadien met al ons gerief in een ander ziekenhuis te moeten inchecken. Mijn hart breekt nog steeds als ik denk aan de nachten dat je niet naast ons sliep en waarbij een verpleegster me moest bellen als je honger had.

De volgende dagen waren een roes

De volgende dagen waren een roes van slapeloze nachten, waken bij jouw bedje, dokters en verpleegster met de beste bedoelingen maar met veel vragen en medisch jargon, en heel veel bloedonderzoeken via jouw kleine handjes en voetjes…

Na enkele dagen van onzekerheid, kregen we dan toch iets meer duidelijkheid. Je had FNAIT: je hebt een ander type van bloedplaatjes dan ik en nu brak jouw lichaam jouw eigen bloedplaatjes af omdat je via mijn placenta de ‘verkeerde’ gekregen had...

Ik had jou dit aangedaan, maar zonder het te willen en zonder het te weten…

Bang afwachten

Na een week langer dan voorzien in het ziekenhuis, mochten we jou dan toch mee naar huis nemen. Jouw niveau van bloedplaatjes was niet kritiek meer, maar moest de komende twee maanden wel nog twee keer per week opgevolgd worden. Een extra twee maanden van ziekenhuisbezoeken en bang afwachten op een al dan niet verlossend telefoontje dat jouw waarden hoog genoeg waren om thuis te blijven. Na drie maanden maakt elke kind zijn eigen bloed(plaatjes) aan en was het gevaar dus geweken...

Achteraf kan ik eerlijk zeggen dat die drie maanden mijn moedergevoel, roze wolk en algemene gemoedsrust een serieuze deuk hebben gegeven en dat het veel tijd gevraagd heeft om dit trauma een plaats te geven.

Hetzelfde scenario bij nieuwe zwangerschappen

Nu weten we ook dat dit bij elke nieuwe zwangerschap opnieuw zal gebeuren en we mogelijks niet evenveel geluk zullen hebben met de uitkomst.

Dus neen...ook al heb ik zelf zo een goeie band met mijn broer en zus en wens ik niets liever dan hetzelfde voor de kleine man... Dit kan ik niet nog eens meemaken en wil ik geen tweede kind aandoen, met mogelijks veel ernstigere gevolgen...

Ondertussen heb en krijg ik zoveel liefde voor en van mijn knuffelende, fantasierijke kleuter dat ik elke dag dankbaar ben voor het feit dat we samen deze moeilijke eerste maanden overwonnen hebben!