Als je eigen wijsheden en regeltjes als een boemerang terugkomen

  • door Gastmama

Ik had het eigenlijk moeten weten, dat veel van de “wijsheden” en regeltjes die we onze zoontjes (van vier en zes) aanleren, ooit als een boemerang terug zouden komen.  Alleen had ik misschien niet verwacht dat dit zó snel al zou gebeuren…

Enkele voorbeeldjes, uit het leven gegrepen, ter illustratie:

  • Van proberen kan je leren”: een razend populair mantra op school onder de juffen, dat we thuis dankbaar aan ons opvoedingsvocabulaire toevoegden. Komt in bijzonder veel omstandigheden van pas.  Onlangs moest ik me met papa’s auto (ietwat groter uitgevallen van kaliber dan mijn eigen zeer bescheiden rijtuig) in een wel zeer krap parkeerplaatsje manoeuvreren op de parking van de supermarkt op zaterdagvoormiddag (toegegeven, niet meteen mijn meest geniale ingeving), met de hete adem van een handvol geagiteerde, aanschuivende chauffeurs in mijn nek.  Al een ietwat gewaagde onderneming dus.  Meer tegen mezelf dan tegen iemand anders mompelde ik “great, dat wordt plezant”. Vanop de achterbank klonk dan een vrolijk “van proberen kan je leren hé mama!”
     
  • “Ik spreek toch geen andere taal he?”. Tja… Deze week vroeg ik onze vierjarige om iets te herhalen wat hij net had gezegd maar ik niet meteen begrepen had. Prompt kreeg ik een “spreek ik misschien een andere taal mama?” op m’n boterham (“het kleuters” durf ik effectief al eens te categoriseren als “andere taal”, mijn oprechte excuses daarvoor)
     
  • “Enkel in het weekend of op feestjes frisdrank/snoep”. Want élke dag van de week hyperactieve, in het rond stuiterende kinderen? Thanks, but no, thanks.  Nu onze kroost al zeer goed beseft welke dag van de week het is en we hen op dat vlak niet meer in de luren kunnen leggen, drinken mama en papa op weekdagen dus ook geen frisdrank meer zonder de nodige commentaar…   
     
  • “Ik heb maar twee handen hoor”. Deze krijgt de kroost af en toe te horen wanneer de dingen niet zo (onrealistisch) snel gaan als de meneertjes dat wensen (lees: ze willen na school al een boterham nog voor ze goed en wel van de fiets gestapt zijn en wanneer mama nog vol hangt met alle boekentassen, jassen, zwemzakken en sacochen van het integrale gezin en bovendien - godbetert - eerst nog dringend naar het toilet moet). Wanneer ik de boys dan onlangs de vraag stelde of ze na de boodschappen ook iets konden meenemen uit de auto werd ik getrakteerd op een “zeg, wij hebben ook maar twee handen hoor”. Ah ja, ze moesten namelijk al een lolly dragen die ze van de kassierster kregen!
     
  • “Je moet ALTIJD proeven”. We zijn thuis gezegend met één allesetertje en één euhm… niet-zo-allesetertje. Vooral de laatste krijgt tot vervelens toe “ik weet dat je denkt dat je dit niet lust maar toch moet je altijd proeven, jongen” te horen. En zo gebeurde het dat opa en oma op een dag een met veel liefde bereide, flink uit de kluiten gewassen portie rode kool op mama’s bord schepten. En als er nu één ding is wat ik zelf écht niet door m’n keel krijg (en onze zonen wél)... Een schot voor open doel natuurlijk voor onze opmerkzame kroost: “ja mama, je weet dat je ALTIJD moet proeven hé!”
     
  • Overdag wordt er geen TV gekeken”. Bij ons thuis gaat de TV meestal niet aan vóór 17.30h (tenzij er zieken in huis zijn).  In het weekend durf ik echter in de namiddag al eens een strijkmarathon te doen, onder de deskundige begeleiding van een aflevering van Home & Away (OK, het blijft meestal niet bij één aflevering, noem het gerust bingewatchen).  Kwestie van het nuttige aan het aangename te koppelen, hum hum. Dat stuit dan natuurlijk op het nodige protest, want waarom mag ik wél Home & Away maar zij geen Paw Patrol / Nachtwacht??  
     
  • “Je mag de choco niet van je mes likken, dat is onbeleefd”. Tja... geen verdere uitleg nodig, ik pleit schuldig ;-)

 Laten we hier vooral uit onthouden dat ons kleine grut blijkbaar toch soms eens luistert naar wat wij allemaal vertellen… Al moet je er dan zelf ook wel de gevolgen van dragen!

Barbara