Als je perfecte gezinnetje uiteenspat

  • door Gastmama

Dag, mijn lieve Lou. Zondag is het weer zover: moederdag. Een dag waar ik sinds mijn jeugd al enorm naar uitkijk.  Waarvan ik sinds mijn zwangerschap van jou dacht dat ik er enórm van zou kunnen genieten. Want mama zijn, dat is eigenlijk het 'belangrijkste, het ultieme goed' voor mij.

Ik groeide zelf op in een fantastisch gezin: een mama en een papa die mij, maar ook elkaar ongelooflijk graag zagen. Maar mijn droom om jou dit ook te kunnen geven is uit elkaar gespat, in een miljoen kleine stukjes.

Van een sublieme eerste moederdag naar de hel

Je papa en ik.. dat lukte niet. Gevochten heb ik, gehuild, gesmeekt. Mijn eerste moederdag was subliem. Het perfecte gezinnetje.  Maar mijn 2e moederdag was de hel... Net uit elkaar met de liefde van mijn leven. Mijn perfecte gezin spatte uiteen.

Ik wil nog steeds vechten voor mijn droomgezin

Een jaar later wil ik nog steeds vechten, huilen, smeken... om mijn droomgezin. Om een broer of zus voor jou. Je papa twijfelt... en gaat dan opnieuw de fout in. Een andere vrouw, en nog een, en nog een. Ik vraag me af waar mijn zelfrespect gebleven is, Lou. Waar ik de grens kan trekken. Maar hij heeft de ‘papa-kaart' en dus een streepje voor.

Het spijt me

Ik wil je niet zien opgroeien in verschillende gezinnen. Ik wil je dicht bij mij. Ik wil je een warm nestje bieden. Met je mama, je papa, je broer of zus... Ik faal zo hard. En toch doe ik zo mijn best, Lou. Mijn lieve lieve Lou. Het spijt me...