Als mama ben je ook maar een mens met gevoelens

Kinderen die ruzie maken, een huishouden dat op je staat te wachten, iedereen in je gezin blij maken, … Soms wordt het je allemaal even te veel. Je wil altijd die lieve mama zijn die de kinderen aanmoedigt en ondersteunt, maar eigenlijk loop je zelf helemaal leeg.  We hebben geleerd om te blijven lachen en te blijven onderhandelen, maar plots wordt het je te veel en ook jij wordt eens boos.

Een hele dag zit je dan met een schuldgevoel voor alles wat je zei tegen je kind, wat je uit onmacht dreigde te gaan doen als ze niet gingen luisteren, …

Je mag boos zijn en je grenzen aangeven

Maar als mama mag je ook eens boos zijn en je grenzen aangeven. Je hoeft niet de hele tijd een rol te spelen van de happy mama: kinderen spreken de taal van het voelen en zien door onze maskers heen.

Ok, je aanvaardt het dat je boos bent geweest en vanuit je frustratie hebt gesproken. Maar hoe moet het nu verder?

Dat is wat kinderen ons leren. Ik ben mama van 4 zonen en ben kindertolk, en ook hier is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Maar ik sta wel open om te gaan leren van de spiegels die ze me voorhouden met hun gedrag.

En daarna?

Kinderen kunnen enorm ruzie maken, lelijke woorden naar elkaar roepen en elkaar pijn doen. Maar wat ik zo bijzonder vind en wat ik eruit leer, is dat ze na 5 minuten kunnen zeggen: “Zijn we terug vriendjes?” en verder spelen alsof er niks gebeurd is. Mijn mond valt dikwijls open van verbazing. Hoe snel ze kunnen vergeven en vergeten!

Uiteindelijk zijn wij, mama ’s, ook maar mensen met gevoelens. En is dat juist wat ze ons willen duidelijk maken: dat we weer meer mogen gaan voelen. De emotie van dat moment voelen én uitspreken. Zo zijn we een ander voorbeeld voor onze kinderen en kunnen zij ook gemakkelijker hun gevoelens uiten en erover praten.

Wat onze kinderen ons leren is veel meer in het NU te gaan leven. Emoties mogen er zijn en daarna gaan we weer gewoon verder met ons leven.

Onvoorwaardelijke liefde

Dat heet onvoorwaardelijke liefde en hangt niet vast aan mama die daarnet boos was of broer die me daarnet pijn deed.

Dus, lieve mama, als het je allemaal even te veel wordt, dan mag jij ook eens boos zijn, want onze kinderen zullen altijd van ons blijven houden omwille van wie we zijn, niet omwille van wat we doen.

Zo leren we sneller te vergeven en te vergeten. We ontdekken de kracht van het nu en de onvoorwaardelijke liefde die kinderen ons geven. Tijd dat we dit ook aan ons innerlijke kind gaan geven en dat we gaan voelen dat we mogen geloven in onszelf en onze kinderen.