Avondlijke gesprekken op de sofa

  • door Mama

Op een dag vraagt een puber mij: 'Excuseer mevrouw, weet u soms de weg naar …?'. Ik kijk om me heen en opeens besef ik: 'O jee, die praat tegen mij'. Ik weet niet wat ik moet voelen. In mijn hoofd blijf ik een meisje, onder de 30, zonder rimpels of andere tekenen van verval.

Op een dag vraagt een puber mij: 'Excuseer mevrouw, weet u soms de weg naar …?'. Ik kijk om me heen en opeens besef ik: 'O jee, die praat tegen mij'. Ik weet niet wat ik moet voelen. In mijn hoofd blijf ik een meisje, onder de 30, zonder rimpels of andere tekenen van verval. 

Mijn nieuwe titel... Mama

Klein detail: ergens tussendoor is er iemand in mijn leven gekomen die me aanspreekt met nog een andere titel: 'mama'.
Soms moet ik op mijn lip bijten om niet heel hard te gaan glunderen bij zoiets vanzelfsprekend. 'Hoera! Ik ben mama!'
 
Maar eigenlijk, waarom zou ik me inhouden? Dat zij mij de naam 'mama' toekent, heeft me bloed, zweet en tranen gekost, voor een keertje eens heel letterlijk. Het voelt nog altijd gek. Wordt ze boos en sakkert ze 'MA-MA, MA-MA, MA!', dan juich ik vanbinnen. Kom ik haar halen, dan roept ze blij 'Ma-maaaa!' en voel ik mij enorm trots!

Die avond in de zetel kruipt ze tegen me aan en fluistert ze… pa-pa.

 

Ik ben geen meisje meer

Net als ik een beetje verwaand verwacht dat ze volledig begrijpt wie ik ben, zegt ze allerzachtst zijn naam.

Maar he, dat is oké. Hij doet ook zijn deel.

'Maaa-maaa', probeer ik nog. 'Paaa-paaa' antwoordt ze ondeugend. Ik besef opeens hoe graag ik haar zie. Ik ben geen meisje meer. Ik ben haar mama.