Babybubbel

  • door Gastmama

En ineens waren er 6 maanden voorbij...

Gisteren was onze kleine man al 6 maanden oud.

En los van het feit dat onze schat enorm gegroeid is (waar is mijn kleine baby naar toe?!) , ‘schrik’ ik nu van het feit dat ons leven al 6 maanden gedomineerd wordt door die kleine prot en er ineens 6 maanden 'voorbij' zijn. Pas op, ik zou het niet anders willen maar ik stel mezelf nu de vragen: ‘Moet ik nu niet stilaan uit mijn babybubbel komen?’ ‘Hoe lang mag ik daar in zitten?’ ‘Wat is nog ok?’ ‘Hoe lang kan je je kleine baby en nieuwe leven nog als excuus gebruiken om dingen niet te doen?’ ...

Maatschappelijke druk

Ik heb een heel lieve omgeving dus het ligt puur aan mezelf dat ik die vragen stel en die druk voel. Of komt die druk ook van buitenaf? De maatschappij geeft eigenlijk een signaal dat je 3 maanden krijgt (als mama, papa's moeten met 2 weken genoegen nemen) om in die babybubbel te zitten, zolang je zwangerschapsverlof duurt. Daarna stap je maar weer gewoon in de ratrace.

Nog even in mijn bubbel

Maar ik wil nog vasthouden aan dat nieuwe, dat wonderlijke, omdat alles daar toch om draait. En ik heb het gevoel dat als ik uit die bubbel kom, ik volledig terug in de 'sleur' of routine stap en daardoor mijn baby ook minder als speciaal, maar meer als onderdeel van het dagdagelijkse leven ga beschouwen.

6 maanden baby betekent trouwens ook 6 maanden babybuik tolereren en de hoop dat dit vanzelf nog zou weggaan neemt nu toch af, ik moet de waarheid onder ogen beginnen zien... :-)

Kiezen voor mezelf, of net niet?

Sporten zou qua tijd misschien nog lukken (we laten de vermoeidheid even buiten beschouwing) maar als ik niet werk, wil ik gewoon bij mijn mannen zijn en dus kies ik nog even niet voor mezelf. Of juist wel, kies ik keihard voor mezelf door te doen waar ik op dit moment het gelukkigste van word; tijd doorbrengen met mijn mannen in onze babybubbel...

 

Leen