Badstress

  • door Gastmama

“Maar ik ben vorige week al in bad geweest!” klinkt het in koor uit de zetel. Ook al is in bad gaan op woensdagavond vaste prik; toch slagen Michelle en Matthias er telkens in compleet verrast uit de lucht te vallen. Ik heb mezelf beloofd wat minder te roepen tegen mijn kinderen dus ik tel inwendig tot 5 en herhaal (naar mijn gevoel kalm, maar naar het schijnt met een snuifje dreiging) mijn vraag om alvast naar de badkamer te gaan.

Ik heb op mijn ‘vrije’ woensdag al boodschappen gedaan, een mand strijk weggewerkt, gepoetst, geholpen met huiswerk, taxi gespeeld, vers gekookt (gevolgd door hoop, teleurstelling, chantage, woede en wanhoop. Of zoals de meeste mensen het noemen: de maaltijd). 

Het badmoment aanvangen is een hele klus

Hoewel Michelle en Matthias heel graag in bad zitten, schijnen ze dit telkens weer te vergeten.  Het badmoment aanvangen is dus altijd een hele klus. Michelle, druk bezig met het maken van TikTok filmpje nr. 23 van de dag, is mijn vraag alweer vergeten. Matthias ziet het dan weer als hét moment om met de hond te beginnen ‘spelen’. 

Met een iets luider stemvolume (maar ik zou het toch niet categoriseren als roepen) kondig ik het badmoment nogmaals aan: “Jullie gaan NU in bad. 1….2….” Net voor de 3 stuiven ze allebei met hun kenmerkende lichtvoetigheid naar boven. Een op hol geslagen kudde gnoes is er niets tegen.

Wanneer ik de badkamer binnenkom staat Matthias al in zijn blote billen te schaterlachen tegen zijn spiegelbeeld. (Het leven van een vierjarige kan toch heerlijk simpel zijn).  “Moet er nog iemand naar het toilet?” vraag ik. Ze verzekeren me allebei van niet en ik draai de kraan open.

Roze badschuim: een ramp

Terwijl ik Matthias over de badrand til, kleurt het badschuim dat Michelle gekozen heeft het water lichtroze. Een ramp! Van zodra Matthias dit merkt stribbelt hij paniekerig tegen.  “Niet in roze! Niet in roze!” roept hij terwijl hij zijn benen zo ver omhoog houdt dat ik alleen maar jaloers kan zijn op zijn buikspieren.  “Het is maar badschuim, volgende keer mag jij weer kiezen,” probeer ik hem gerust te stellen.

“Nee, ik wil niet!” jammert hij. Ik werp een blik op de uitpuilende mand vol badspeelgoed en neem er lukraak een oranje potje uit. “Als je nu in bad gaat, mag je met dit oranje potje spelen,”  Mijn truc werkt en Matthias laat zich nu gewillig in bad zetten. “Nee! Ik wou daar mee spelen!” begint Michelle verongelijkt. “Michelle, er staat hier een mand vol potjes. Neem er dan eender welk ander uit en speel daar mee.” “Maar het oranje potje is het leukst!” “Dan neem je dat volgende keer maar!” vlieg ik uit. (Iets luider dan anders, maar ik zou het toch echt niet roepen noemen)

“Mama?” klinkt het en ik kijk naar Matthias, die ondertussen meer schuim dan jongen is. “Ik moet pipi doen.” Ik verplicht mezelf weer tot 5 te tellen. Mijn makkelijke leven zonder kinderen flitst even voorbij.

Haren wassen: nog zo’n ramp

Enkele waterspetterongelukjes later zeg ik het ergste wat een kind dat in bad zit kan horen: “Ik ga jullie haren wassen.”  “Nee!” roepen ze weer in koor (op zo’n momenten komen ze altijd opvallend goed overeen). Terwijl de conditioner in de eeuwige knopen van Michelle trekt, spoel ik de haren van Matthias uit. “Omhoog kijken, dan komt het water niet in je ogen” zeg ik hem. Geen reactie, hij speelt vrolijk verder.  Ik begin voorzichtig de achterkant van zijn hoofd af te spoelen, steek mijn vinger onder zijn kin en zeg hem nogmaals omhoog te kijken.

Wanneer hij ook dit keer niet echt meewerkt geef ik het op en laat ik het water vol over zijn haar stromen. Het is onvermijdelijk dat er enkele druppels in zijn ogen komen en hij begint te huilen. Wanneer we gaan zwemmen, kan het er voor Matthias niet wild genoeg aan toegaan. Maar zijn haren afspoelen in bad, hoe durf ik hem dit aandoen? Vers gewassen til ik hem uit bad. Nog voor ik de kans gekregen heb hem zijn pyjama aan te doen, is hij verdwenen naar zijn kamer en hoor ik hem met de Playmobil spelen. 

Het uitspoelen bij Michelle gaat gelukkig iets vlotter. Tijdens het moeizaam uitkammen van haar knopen betrap ik mezelf er op dat ik al mompelend vloek op haar haar. “Ik zou het beter afknippen. Onmogelijk. Niets mee aan te vangen”. Mijn eigen moeder deed dit ook bij mij en ik had nog zo gezworen dat ik het anders ging aanpakken…

Eindelijk klaar. Matthias is ook terug tevoorschijn gekomen en heeft zelfs uit eigen beweging zijn pyjama aangetrokken. Achterstevoren en binnenstebuiten maar hij is er zo enthousiast over dat ik er niets van zeg.

Mijn voornemen om niet te roepen zal ik ook vandaag niet kunnen waarmaken

“Mogen we nog even gaan spelen?” vraagt Michelle. Blij dat ze af en toe nog eens spelen i.p.v. naar de tablet te staren, zeg ik ja en ze stormen joelend naar beneden. Dit geeft me de kans om op mijn gemak de badkamer af te drogen en op te ruimen. Terwijl ik hier mee bezig ben, bedenk ik me dat ik toch geweldige kinderen heb. Akkoord, ze kunnen druk zijn maar dat is toch normaal voor kinderen? Later, als zij op hun beurt kinderen hebben, zal ik hier lachend op terugkijken en niet meer weten waarom ik hier zo kwaad van werd.

Mijn toekomstmijmering wordt onderbroken door het gelach van Michelle en Matthias uit de tuin. Ik kijk door het raam en zie hen zandengeltjes maken in de zandbak. Ik besef op slag dat ik mijn voornemen om minder te roepen ook vandaag niet zal kunnen waarmaken.

 

Sylvie