Brief aan de minnares van mijn man

  • door Gastmama

Ja, ik weet van je bestaan af. Ik weet ook dat je je uiterste best doet om je klauwen in mijn man te planten en dat je niet schroomt om daarvoor elke mogelijke tactiek te gebruiken. Je hemelt hem op, laat hem voelen dat hij geweldig is, en van jou neemt hij dat aan. Van mij niet meer. Waarom? Dat is me een raadsel! Waarom heb jij wel een invloed op hem en is mijn diepgaande liefde voor hem niet voldoende?

Jullie maken er een sport van om mij uit te lachen, simpelweg omdat ik van hem hou. Of dacht je echt dat ik dat niet wist?

Ik heb een hekel aan jouw soort vrouwen. Alles doen om een getrouwde man aan de haak te slaan, hem laten liegen tegen zijn vrouw en zelf door je tanden liegen tegen je eigen echtgenoot. Ik stel voor dat je eens in de spiegel kijkt en probeert te zien wat ik zie.

Je maakt hem kapot want hij zit constant in tweestrijd tussen jou en ons. Je maakt ons gezin kapot want als hij bij ons is, is hij er niet echt. Je maakt mij kapot want ik heb geen vertrouwen meer in hem, in zijn liefde voor mij. Jij hebt alles kapot gemaakt, alles waar we zo voor hebben gevochten, alles waar ik zo mijn best voor doe om me aan de laatste strohalmen vast te grijpen.

En toch… Toch lijkt je te winnen. Toch is hij helemaal verkocht.

Ik weet dat je dit leest, ik heb alleen geen idee of je beseft dat dit over jou gaat….

Als je het beseft, doe me dan dat plezier en kijk eens in de spiegel. Kijk eens of je jezelf zo veel waard vindt dat hij alles op het spel zet voor jou, waarna jij hem dan als een oude vod zal weggooien. Kijk eens of je het waard vindt dat hij het zelfs in tijden van quarantaine niet kan laten om jou te bezoeken en het risico neemt om ons allemaal ziek te maken. Waar is jullie verantwoordelijkheidszin? Hoe kan je jezelf nog een goede moeder noemen voor je eigen kinderen als je dat risico zelf wil lopen?

Maar hé, proficiat! Jij bent geslaagd waar ik heb gefaald. Jij kan hem blijkbaar wel gelukkig maken …