Brief van mama aan haar kleine liefjes

Mijn lieve liefjes, als mama soms zucht, of vloekt, of boos wordt, weet dan dat ze jullie nog altijd graag ziet. Als ze moe is, of slechtgezind, of droef, dan nog draagt ze jullie altijd in haar hart.

Kinderen hebben is zo bijzonder

Er zijn veel dingen die haar kunnen raken, maar er is er geen één die dat kan doen zoals jullie.

Er zijn veel dingen die ze moet doen voor haar werk, maar ze zou alles in een flits laten vallen als er iets is met jullie.

Als ze zou moeten uitleggen aan iemand anders waarom kindjes hebben zo bijzonder is, dan draaien jullie vast met jullie ogen. Want dan wordt ze een beetje veel te melig en begint ze half te zweven. Er is maar één onderwerp waarover ze eeuwig zou kunnen blijven doorgaan, en dat zijn jullie.

Nog veel avonturen

Elke dag moet ze trekken en sleuren om er te geraken, maar er kan niets op tegen dat ene moment waarop jullie bij haar zijn en vertellen hoe jullie dag was.

Er kan niets op tegen het gevoel dat jullie haar geven als één van jullie oprecht gemeend vraagt, vanuit het diepste van haar hart: ‘Amai, het is eigenlijk wel leuk met jou, mama. Welke avonturen zouden wij nog allemaal beleven?’
Niets, zeg ik je. Omdat jullie geluk haar geluk is. Echt.

Ze kan veel kleren kopen. Of schoenen. Maar op het einde van de dag zijn jullie haar mooiste geschenk.

Jullie zijn het begin en einde van alles. Door jullie heeft alles zin.

En op het einde van haar leven, als ze hopelijk 120 jaar is, zal ze niet aan haar werk denken. Of aan alle leuke kleren die ze gedragen heeft. Het enige wat ze zal koesteren, dat zijn al die kleine momentjes samen, als gezin. Alle avonturen die wij samen hebben beleefd.

Daarom is ze hier, op deze wereld. Melig misschien. Maar wel waar.