7475fi.jpg

Dé challenge van het ouderschap: de constante evenwichtsoefening werk / gezin / rust

31/05/2021

Dé challenge der challenges van het ouderschap, blijft voor mij de constante evenwichtsoefening werk/gezin/rust.  Ik zet die laatste er expliciet bij want het gaat vaak over ‘work’ en ‘life’, maar het eerste wat er bij mij aan inboet, is rust. En laat het nu net dát zijn, dat bepalend is voor de kwaliteit van de twee andere.

Maar niet alleen op gebied van rust loopt het al eens “mis”. Na vier jaar mama zijn, lukt het me nog steeds niet om volledig tevreden te zijn met het evenwicht tussen werk en privé. Ik doe mijn job graag en zie mijn kinderen uiteraard dolgraag. Er lijken gewoon te weinig uren op een dag, te weinig dagen op een week. Dat zal wel heel herkenbaar zijn voor velen, denk ik.

Wat ik vooral lastig vind, is het schuldgevoel. Als ik tot laat werk en de kids amper heb gezien, de irritatie merk bij mijn man omdat hij de avondshift weer op zich heeft moeten nemen, maar vooral wanneer ik net wél bij de kindjes ben, ze in bed stop, een dikke knuffel geef en dan merk ... dit is zalig ... en we hebben amper van elkaar kunnen genieten vandaag ...

En desondanks lukt het me de volgende dag vaak wéér niet om vroeger te stoppen. En het is net dát feit, dat een schuldgevoel veroorzaakt. Waarom kan ik niet gewoon vroeger stoppen? Omdat ik mijn werk graag doe, goed wil doen, ik gedreven ben en mijn werk me voldoening geeft ... Maar dan heb ik wel momenten met de kindjes gemist.

Hoe dan ook, vroeg stoppen lukt dus niet. Work/life op een zelfde dag, blijft een struggle. Work/life per dag verdelen, lukt me beter. Ik werk 4/5de nu en dus elke woensdag, zaterdag en zondag zijn voor het gezin. Dan zet ik geen computer aan en dat lukt wel. Dan denk ik ook niet aan het werk en is het dus echt family time!

Evenwicht gevonden dus? Zo ongeveer. Maar toch voel ik nog steeds een soort onzekerheid over of ik er wel genoeg voor hen ben (zowel voor hen als voor mij). En wanneer de rust of me-time er bij inschiet en ik daardoor veel minder geduld heb, of minder aanwezig/actief ben op mijn mama-momenten, schiet ik precies weer te kort.

En zo blijf ik nog een beetje koorddansen op zoek naar balans :-).

Herkenbaar?