4298fi.jpg

Is dit het nu? Of wil ik toch nog een kindje?

28/12/2017

Ik heb twee zware zwangerschappen gehad en ditto bevallingen. En korte nachten, huilserenades (bij kinderen en ouders), chaos in huis, driftbuien (bij kinderen en ouders :-)), pampertraining … we hebben het hier ook allemaal gehad. Je zou denken: ik ben er nu 'vanaf', van alle toestanden. Als we op stap gaan, moet ik gewoon mijn kinderen in de auto zetten (ok, wel zorgen dat ze eerst naar toilet zijn gegaan) en weg zijn we. Geen luiertassen, koetsen, reservekledij enzovoort meer mee te zeulen. Geen rekening te houden met dutjes, fruitpapjes, flesjes etc.

Kinderen zijn gewoon geweldig

En toch blijft het sluimeren. Het idee. Mss toch nog eentje? Want baby’s zijn gewoon geweldig. Hoe mooi was dat, die herkenning en trots bij de bevalling. Hoe onvergetelijk die eerste lachjes. Hoe fantastisch al dat knuffelen. Het zorgen voor …

En meer nog, ondertussen weet ik hoe dat baby'tje uitgroeit. Hoe leuk het is als je conversaties kan beginnen voeren (totdat ze beginnen tegenspreken :-)). Hoe geweldig (en soms euh een beetje vermoeiend :-)) het is om een echt persoonlijkheidje in huis te hebben en uit te pluizen van wie ze welke karaktertrekjes heeft, hoe je ze best kan aanpakken, wat haar talenten zijn …

Never say never

Ik vermoed dat het uiteindelijk toch bij twee kindjes zal blijven. Omwille van medische (te veel om nu op te noemen) en praktische redenen (de plaats in onze auto, de kamers in ons huis, niet te vergeten: onze gekelderde bankrekening ...) Maar het is toch sterk, dat moedergevoel ... Ik blijf denken. Je weet nooit. Alles kan nog.