7980fi.jpg

Elke week voel ik me schuldig omdat ik het jammer vind dat de week zonder kinderen gedaan is.

25/02/2022
Mamabaas
Door Mamabaas

Mama Leen heeft een zoontje en is plusmama van drie tieners. Ze schrijft wat het met haar doet om telkens te wisselen tussen een 'rustige' week en een week met vier kinderen in huis. 

Maandag wisseldag

Ik lig op zondagavond met mijn vriend gezellig in de zetel naar onze favoriete netflix serie te kijken. De volgende aflevering kijken we pas volgende week weer. Want morgen is maandag en dan komen zijn 3 kinderen weer een weekje. Dan kijken we ’s avonds geen serie met ons twee, maar dan kijken we samen met de meisjes naar Thuis.

Elke week opnieuw heb ik in mijn hoofd een evaluatie moment die zondagavond. Ik geniet enorm van de weken met Tom alleen (en ons kersverse zoontje). Het is stiller in huis, we werken dingen af in onze nieuwbouw, het is minder rommelig, we koken al eens wat exotischer, we kijken dingen op tv die we graag kijken. En dat is volgende week weer anders. Dan komen de kinderen op de eerste plaats en eten we wat zij graag eten. Elke week opnieuw ben ik in conflict met mezelf dat ik het jammer vind dat de ‘week zonder kinderen’ gedaan is. 

Maandagochtend pep ik me op. Ik heb graag wat structuur en overloop de week in mijn hoofd. Alle hobby’s, uitstapjes,  .. Ja, de week mag komen. 

Na school komen ze alle 3 één voor één aan en zowel Tom als ik maken er een ding van om hen dan uitgebreid te begroeten. Iza vertelt direct over haar carnaval outfit van vrijdag en het leuke slaapfeestje bij mama afgelopen week. Ayla geeft een hele weekupdate over alle drama in school tussen enkele meiden terwijl ze baby Toon knuffelt en ook Ben komt even dag zeggen voor hij met een bus appelsap en wat koeken zijn kamer intrekt. Iza speelt even met baby Toon terwijl ik het eten klaarmaak. Ze spelen zo leuk samen. Ayla is naar haar kamer getrokken en ik hoor gegiechel. Ze belt duidelijk met haar vriendinnen. Tom is ondertussen de dozen met spullen van de kinderen nog halen bij de mama. Het valt zelfs bijna niet meer op dat dit ook moet gebeuren.

Wanneer we bij het avondeten aan tafel zitten, praten we alsof ze nooit zijn weggeweest. De tijd na de wissel om terug te wennen aan het huis van papa wordt na 4 jaar bij de kinderen steeds korter. Iedereen is goed gezind en de meisjes vragen wat we deze week allemaal gaan doen. Ik vraag op mijn beurt aan hen of we ergens rekening mee moeten houden. Samen overlopen we de week en ze kijken er al naar uit! Ik ook ineens!

’s Avonds kijken we samen naar Thuis en lachen de meisjes met papa die weer niet kan volgen. We staan ook altijd een week achter natuurlijk. Ik heb in mijn hoofd weer een evaluatie moment: Oh wat ben ik blij dat ze er zijn! En oh wat ben ik blij dat ze zoveel leven in huis brengen! Anders is het toch maar veel te stil.

En zoals elke maandag wisseldag, neem ik me voor om het nooit meer zo te denken als ik zondagavond deed….