En dan gaan ze twee weken op vakantie met mijn ex …

  • door Gastmama

Zaterdagmorgen half zeven. En ze zijn weg… ‘Ze’ zijn mijn kinderen die net vertrokken zijn met mijn ex, voor een vakantie van 15 dagen. Nog nooit in hun leven ben ik zo lang van hen gescheiden geweest. Mijn moederhart breekt in duizend stukjes…

Ze gaan het ongetwijfeld leuk hebben, maar hier in huis is het zo stil. Geen geruzie in de badkamer, geen gelach op de trampoline, geen armen rond mijn nek. Hun bedjes blijven leeg, hun speelgoed blijft onaangeroerd liggen.

Intens verdriet

De tranen blijven over mijn wangen stromen. Intens verdriet. Wat moet ik zonder hen? Ik ben al zoveel jaren hun moeder, maar nu zorgt er een andere vrouw voor mijn kinderen. Ze kunnen goed met haar opschieten en dat is alleen maar goed, maar stiekem hoop ik dat ze toch mij boven haar verkiezen.

Ik heb me nog nooit zo alleen gevoeld. Ik heb natuurlijk wel een aantal dingen gepland om mijn dagen vol te krijgen tijdens de periode dat ze weg zijn, maar al mijn vriendinnen hebben een man. Ze kunnen zich wel verplaatsen in wat ik voel, maar ze hebben niet in mijn schoenen gestaan. Het is vervelend ze achterna te moeten lopen om wat af te spreken. Maar ik moet eruit. De muren komen op me af.

In mijn hoofd is er geen plaats

Ze zullen het leuk hebben, misschien zelfs helemaal geen tijd hebben om me te missen. Zoveel liefde om te geven, maar niemand hier om het aan te geven.

Schrijf het van je af, zeggen ze. Dat helpt. Echt? Ik merk er niets van. Het gemis blijft even erg. Ik moet mezelf moed inspreken. Initiatief nemen. Misschien zelfs op een date gaan. Maar in mijn hoofd is er geen plaats. In mijn hoofd zitten mijn 2 schatjes. Er lijkt geen plaats te zijn voor iemand anders.

Geen zin om opnieuw te beginnen. Iemand te vertrouwen, mezelf te geven. Bang.

Bang

Bang om weer gekwetst te worden tot in het diepst van mijn hart. Bang om opnieuw afgewezen te worden. Bang dat ik weer niet goed genoeg ben.

Het lijkt alsof ik zonder mijn kinderen maar een half persoon ben. Ze gaan nieuwe avonturen beleven zonder mij. Ik maak geen deel uit van een stuk van hun leven. Zij hebben hier niet voor gekozen. Ik trouwens ook niet. Maar het is wel realiteit. En ik moet verder. Te jong om alleen te blijven.

Op zoek naar dat ene puzzelstukje

Maar het is niet zo simpel. Mijn kinderen gaan voor alles. Er ligt al een hele puzzel op tafel. Een huis, een job, de school en hobby’s van de kinderen. Ik ben helemaal niet flexibel op dat vlak. Dus nu moet ik op zoek naar dat ene puzzelstukje dat past in het leven dat ik opgebouwd heb. Het lijkt op de zoektocht van een speld in een hooiberg. Maar ergens moet er toch iemand rondlopen die past?