En dan weet ik het niet meer …

  • door Gastmama

‘’Hoe gaat het nu met je?’’ ‘’Alles goed!!’’ Maar het gaat nog steeds niet. De scheiding van 3 jaar geleden laat nog steeds zijn sporen na. Het co-ouderschap is een hartverscheurend gemis elke keer ik die meisjes moet afgeven. 

Zoveel mensen lijken hun draai te vinden in deze situatie. Ze spreken over opnieuw gelukkig zijn, kijken hoopvol uit naar wat er op hun pad komt.  Instagram puilt uit van de kracht en hervonden levenslust van mijn medemama's en ik...

Ik ploeter, ik ben bang, ik verdwaal, ik ween en ik weet het niet meer...

Ik ploeter

De meisjes en ik hebben een routine. Ik kook voor hen, speel spelletjes, ze hebben verse kleren, ik bak voor hun verjaardag en maak zelf kostuums voor elke mogelijke  gelegenheid of gekke bui....

Maar waar ben ik mee bezig? Het plan was om de meisjes samen op te voeden. Ik loop mezelf voorbij in de dagelijkse verantwoordelijkheden en heb het gevoel dat ik geen oog meer kan hebben voor de individuele noden van mijn meisjes. En hoe moet ik omgaan met hun angsten, hun zorgen, hun beleving, hun geluk…?

Ik wil dat onze momenten tellen en momenteel lijkt het alsof ze betekenisloos voorbij vliegen. Waar is de kwaliteit ervan... Ik doe hen tekort. Ik ben een oppervlakkige moeder en heb geen idee meer welke richting ik moet uitgaan. Ploeteren in het moederschap.

Ik ben bang

Bang van alles wat komt, want stel dat het me niet lukt of dat ik iets  fout doe. Bang van alles waarover ik moet beslissen.

Ik nam een beslissing die zoveel levens overhoop haalde. Mijn leven was zo mooi uitgestippeld en ik verloor heel veel en dat deed pijn. Ik ben verplicht om nu juiste keuzes te maken. Maar hoe, en welke, en wanneer?

Angstig, alles overdenkend. Bang om mensen toe te laten, bang mijn zorgen te delen, bang om wat ik hier schijf uit te spreken, bang om iemand te vertrouwen, bang om nog meer mensen te verliezen. Heel bang. Banger dan bang van het leven.

Ik verdwaal

Ik verdwaal in mijn onzekerheden over het moederschap, in mijn twijfels over keuzes die ik moet maken. Ik verdwaal in mijn zoektocht naar betekenis, naar liefde en geborgenheid. Ik verdwaal in de zoektocht naar mensen om me heen waarop ik kan bouwen.

Ik verdwaal in mijn leven.

Ik ween

 

Ik ween in de auto, in bed, onder de douche, op het  toilet... Ik ween elke dag. Omdat ik ploeter en het gevoel heb dat ik faal. Omdat ik bang ben en niet weet hoe ik aan dat gevoel kan ontsnappen. Ik ween om wat was, ik ween voor wat moet komen en ik ween voor alles ertussen. Ik ween omdat ik ween.

En ik weet het niet meer...

 

Lies