Goed bedoeld advies of toch maar niet?

Het voorbije jaar leerde ik wat het is om een mama te zijn. En heel eerlijk: ik leer het nog elke dag. Eén van de dingen die ik ontdekte waren de soms vervelende opmerkingen die je als mama blijkbaar gewoon moet slikken. Vaak zijn het goed bedoelde opmerkingen, maar ze zorgen enkel maar voor frustratie en onzekerheid bij de mama in kwestie. Regelmatig deed het me twijfelen aan mijn mama-skills. Aan alle (kersverse) mama’s: geen reden om te twijfelen aan je eigen kunnen als mama! Er is niemand op deze planeet die je kleintje beter kent dan jijzelf. En zelfs als je het even niet meer weet, dan nog zal je altijd het beste proberen. Tegen alle goedbedoeld advies: bedankt, vriendelijk, maar niet nodig.

Hij heeft zeker honger!

Baby’s huilen nu eenmaal. Soms omdat ze honger hebben, maar heel vaak gewoon om andere redenen. Mijn baby had het de eerste maanden een beetje moeilijk en huilde vaak. Overprikkeld, een sprongetje, last van krampjes… en ik kan zo nog wel een paar redenen bedenken. Maar géén van die redenen was omdat hij honger had. Want wie zou zijn kind nu laten huilen uit honger? Ik kwam het tegen op een uitstap naar Ikea. Zijn eerste uitstapje naar die grote winkel. Hij was overdonderd door al de prikkels, de kleurtjes en de lichtjes. Slapen was niet echt een optie tijdens dat bezoekje, waardoor we met een oververmoeide, overprikkelde baby aan de kassa kwamen. Terwijl papa de boodschappen afrekende aan de kassa probeerde ik onze baby al wandelend en sussend te kalmeren. Ik voelde de ogen van de mensen in m’n rug toen hij maar niet wou stil zijn, tot er een dame onze richting uitkwam. Met een paar ‘ooooh’s’, en ‘wat is hij nog klein’ had ze niet genoeg. Want toen kwam het: ‘Hij heeft zeker honger’. Ja hoor, mevrouw, ik laat mijn baby hier al meer dan 20 minuten zomaar huilen in het midden van een winkel waar iedereen naar ons staat te gapen. Neen, hij had geen honger, hij was gewoon wat overdonderd door Ikea!

Kan hij al lopen?

Niet iedereen begrijpt en weet wat een baby moet kunnen op een bepaalde leeftijd. Voordat Wout er was, wist ik het ook niet allemaal zo precies. Maar het is erg vervelend wanneer mensen een lijstje afgaan van allerlei dingen die een baby misschien al zou moeten kunnen. ‘Kan hij al lopen?’ is er eentje van, maar het kon evengoed ‘kan hij al kruipen?’ zijn. Baby’s worden heel vaak vergeleken met elkaar. Het enige dat soms vergeten wordt, is dat een maand in babyleeftijd een wereld van verschil kan zijn. Daarnaast lijkt het mij logisch dat niet elk kind alles op hetzelfde moment aanleert. Daarom een oproep: lanceer geen lijst met vaardigheden die een baby ooit moet leren. Daar hebben de baby en de mama niets aan. De vele complimentjes over wat een flinke baby het al niet is zullen waarschijnlijk op meer sympathie kunnen rekenen.

Hoe zit het met de zwangerschapskilo’s?

Ik moet het toegeven, het ligt toch wel een beetje gevoelig: die zwangerschapskilo’s. Neen, het is niet oké om hier vragen over te stellen, laat staan om commentaar te geven over hoe je die het best kan verliezen. In de spiegel zijn die kilo’s duidelijk zichtbaar, dus neen, we hoeven hier heus niet op gewezen te worden. Er zijn inderdaad mensen die snel terug hun oude lichaam terug hebben, maar dat geldt zeker niet iedereen. Na een bevalling heb je echt wel meer aan je hoofd dan dat. En zelfs maanden later is het een vrouw haar eigen keuze wat er met die kilo’s zal gebeuren. In plaats van te vragen hoe het zit met de zwangerschapskilo’s, is het misschien een idee om eerst te vragen hoe het met de mama in kwestie gaat. Ook ik probeer terug in vorm te geraken na de zwangerschap, maar ik probeer nog meer om die kleine ukkepuk te doen groeien. En laat dat nu eens het belangrijkste zijn van allemaal!

Advies moet iemand sterker maken

Omdat bovenstaand advies misschien wel een beetje bruut kan overkomen naar mensen die het echt wel goed bedoelen nog het volgende: bedankt aan iedereen die advies wilde geven, die wilde helpen en steunen. Heel wat advies dat ik kreeg was broodnodig en welkom. Kleine dingetjes maakten het veel gemakkelijker en zorgden ervoor dat die mama-skills sneller groeiden. Zo herinnerde ik mij dat Wout zijn darmen echt niet zo fijn waren voor hem. Hij had moeite met stoelgang te maken en ik zag dat hij er last van had. Ik maakte me wat zorgen, maar wou eerst proberen om het met zijn voeding te doen beteren. Meer voeding die de stoelgang bevorderde en bijvoorbeeld minder banaan. Omdat ik ook van anderen steeds maar bleef horen hoeveel last Woutje er niet van had, begon ik te twijfelen. Mijn broer en schoonzus hebben 3 kinderen en bakken ervaring! Ik vroeg hen raad en kreeg eigenlijk allesbehalve vervelende reacties. Ze bevestigden mijn keuze in het aanpassen van zijn voeding, en ook de kinderarts sprong op dezelfde kar. Ik probeerde hun tips uit en ben nu een kei in het goochelen met voeding. De gesprekken over Wout zijn stoelgang tussen papa en mij zijn misschien voor buitenstaanders een beetje vreemd, maar dankzij het goedbedoelde en motiverende advies hebben wij onze weg hierin gevonden. Dus: advies, ja graag! Zolang die maar positief en motiverend is. Advies moet iemand sterker maken, niet het tegendeel.