Het aftellen van de zwangerschap: mannen vs. vrouwen

  • door Gastpapa

We zijn inmiddels 35 weken ver. En een half. Een niet onbelangrijke nuance voor iemand die zwanger is, zo is het mij stilaan beginnen dagen. Voor mijn vrouw en de gynaecologe telt nu iedere dag, iedere kilogram en iedere centimeter, terwijl ik me vooral focus op het uiteindelijke resultaat.

Mannen tellen anders

Voor alle duidelijkheid (we kunnen er gewoon niet omheen): mannen tellen anders. In lang vervlogen tijden hebben we op school allemaal dezelfde rekenkunderegels op ons bord gekregen, nadien zijn mannen en vrouwen alles een beetje verschillend beginnen interpreteren. Een soort van evolutie volgens Darwin, maar dan anders. Voor een man primeert voornamelijk het resultaat en, laten we eerlijk zijn, we ronden ook gewoon graag alles af. Vanuit gemakzucht zouden sommige stoute vrouwentongen durven beweren, maar dat is de natuurlijk een volstrekte misvatting.

Na de geboorte: nog een jaartje juist tellen

Mijn dochter is nu 6 en mijn zoon 8. En dat duurt wat mij betreft een heel jaar lang, tot ze respectievelijk 7 en 9 worden. Het enige wat ik moet doen is hun verjaardag niet vergeten. Dat is logisch,  efficiënt en voor een doorsnee man eigenlijk al moeilijk genoeg.

Maar wanneer onze jongste geboren zal worden, zal ze eerst 1 dag oud zijn, dan twee dagen oud, een week oud (de alomgekende ‘verweekdag’, joepie), anderhalve week oud, één maand oud, enzovoort enzoverder. Tot ze uiteindelijk één jaar zal worden en er een groot feest moet volgen (veel zal ze er nog niet van beseffen, maar daar trekken we ons allemaal niets van aan).

Als goedbedoelende echtgenoot van de alwetende mama tracht je dat eerste jaar zo goed en zo kwaad mogelijk die telmethode te volgen. Boze blikken en banbliksems omwille van een lakse kalendertelling kun je dan wel missen als kiespijn (geloof me, het verversen van pampers en het zorgen voor de juiste voeding van de baby is voor de gemiddelde man al ingewikkeld genoeg.)

Weg met die halve verjaardagen

Vandaar dat ik ervoor durf te pleiten om na dat eerste jaar met heel dat gedoe te stoppen. Ik beloof plechtig mijn best te doen om alle verjaardagen van mijn gezin te onthouden en zal zelfs trachten die verjaardagen één keer per jaar met toeters en bellen te vieren.

Maar jammer genoeg stopt die nauwgezette telmethode zelfs niet na dat eerste jaar voor een mama: onze dochter zal 1 jaar en twee weken oud worden, 1 jaar en 2 maanden, ze zal anderhalf jaar oud worden, enzovoort. En ik zal elke keer weer deemoedig het hoofd buigen en ruiterlijk toegeven dat ik die halve verjaardagen simpelweg vergeten ben.

Maar in afwachting daarvan tel ik rustig verder af. Nog amper enkele weken.