Het breekt elke keer mijn hart om mijn dochtertje te moeten afgeven

  • door Gastmama

Mijn zwangerschap was gepland. De keuze om voor een kindje te gaan werd bewust genomen door zowel mij als mijn partner. Ik ontdekte pas dat ik zwanger was toen ik al zeven weken ver was, het ging toen heel slecht tussen mij en mijn partner. Na twee maanden zwangerschap heeft hij mij dan ook verlaten en zijn we elk onze eigen weg gegaan. Ik koos ervoor het kindje te houden.

Twee maanden voor mijn uitgerekende datum nam de papa terug contact met mij op en wou toch deel uitmaken van het leven van zijn dochter. Hij was erbij toen ik beviel, maar een week na de geboorte wou hij toch geen relatie meer. Vier maanden lang heb ik mijn dochtertje helemaal alleen opgevoed toen ik plots naar de rechtbank moest. Hij heeft langzamerhand bezoekuren gekregen en sinds vorig jaar, toen zij een jaar was, heeft hij haar een weekend om te twee weken.

Haar moeten afgeven voor enkele uurtjes toen ze vier maanden was brak mijn hart. Het contact tussen ons was en is ook zodanig slecht dat ik gewoon niets weet over wat ze doet als ze bij haar papa is, wat het nog allemaal moeilijker maakt.

Naarmate ze ouder werd, zag ik alsmaar meer het belang in dat hij toch haar wou leren kennen en een band met haar wou hebben; ik heb dat ook nooit in de weg gestaan. Ik probeer altijd voldoende te communiceren met de papa zodat hij ook alles weet van zijn dochter, jammer genoeg is dat eenrichtingsverkeer.

De regeling loopt nu al anderhalf jaar. Gisterenavond toen hij haar terug kwam brengen, verliep dit plots anders. Ze gaat altijd graag naar hem, maar is ook altijd blij als ze mij terugziet. Toen ik gisteren de voordeur opende, wou ze niet bij mij komen. Ze hield haar papa vast en toen ik vroeg of ze bij mama wou komen, was haar antwoord steeds NEE.

Ik probeerde haar af te leiden met vraagjes over koekjes of speelgoed dat ze bij mij thuis heeft en waar ze zot van is, maar niets hielp. Toen ik mijn armen uitstak om haar over te nemen klampte ze zich alsmaar harder vast aan haar papa. De tranen stonden in mijn ogen en ik begon radeloos te worden.

Na tien tot vijftien minuten rustig praten tegen haar en haar proberen te overhalen heb ik haar gewoon overgepakt. Ze is beginnen krijsen, schoppen, slaan, tieren ... Ik was helemaal in paniek. Ik heb de voordeur dichtgedaan en ze bleef aan de klink trekken om terug naar buiten te kunnen, ze bleef NEE roepen.

Mijn moederhart brak, ik ben volledig ingestort. Dit is waar mensen mij altijd voor gewaarschuwd hadden, maar ik had nooit verwacht dit al zo vlug te moeten meemaken.

Daar zat ik … ineengezakt op de grond, volledig het noorden kwijt, de tranen vloeiden rijkelijk...  Ik probeerde te bedenken wat ik verkeerd kon gedaan hebben, waarom het bij mama niet leuk genoeg is, waar het haar aan ontbreekt … Geef ik te weinig liefde? Wat kan ik beter doen? Ben ik een goede mama? De twijfels en mijn onzekerheden stapelden zich op.

Gelukkig kwam mijn vriend, toen mijn dochtertje hem zag is ze gestopt met wenen. Hij heeft haar apart genomen en ze is gekalmeerd. Daarna heb ik meteen naar mijn papa gebeld, die mij toen kalmeerde aan de telefoon.

Dit is niet wat ik verwachtte. Dit is echt hard …

 

Gaëlle