Het (over)leven na de break-up

  • door Gastmama

Hoe een mens een break-up overleeft? Geen idee. Bij mij verloopt het in fases en gaat het op en neer. Ooit geraak ik wel in de fase waarin ik weer kan ademen. Maar voorlopig blijft het bij een beetje snakken naar adem...

Hoe is het ooit zover kunnen komen? Geen idee, zelfs niet op het moment van de waarheid. Ineens wordt een gedachte een feit en valt de beslissing. Geen van beide wil de zogezegde schuldige zijn, maar we weten ook wel allebei dat het zo niet verder kan. We hebben er uren, wat zeg ik, jaren over gesproken tot uiteindelijk woorden daden worden.

De eerste fase: opluchting

We hebben samen een leven achter de rug en dat is nu volledig voorbij. En hoe gaat een mens daarmee om? Wel, bij mij verloopt dat in fases. 

In de eerste fase na de break-up is de woede zo groot dat het zelfs even aanvoelde als een opluchting… Eindelijk kon ik doen wat IK wou! Niets of niemand ging mij nog zeggen wat ik wel en niet mocht doen… Met andere woorden: alle remmen los! Of dat per se het juiste was om te doen, laat ik even in het midden, maar het is echt niet gemakkelijk om na jaren frustratie en miserie aan de verleiding te weerstaan. Dat was dus mijn eerste fase. Kort maar krachtig en erg, euh, chaotisch. 

Tweede fase: mamaschuldgevoel

Maar als snel volgde de tweede fase: het moeder-laat-het-hangen-schuldgevoel. WTF woman, get a grip!? Er zijn ook kinderen bij betrokken, hallo! En die worden nu om de week van hier naar daar gesleurd zonder dat zij ook maar even om deze situatie gevraagd hebben. Wat zeg ik, ze kunnen het definitieve karakter van deze veranderingen helemaal niet vatten. 

‘Mama, dat is nu de vijfde week dat jullie uit elkaar zijn… Wanneer gaat dat nu gedaan zijn, eigenlijk? Na de zesde week?’… Slik. Reality check 1. 

Derde fase: twijfel

En dan… Dan komt de derde fase: de fase van de twijfel. Waar is het fout gegaan? Wat had ik kunnen doen om dit te voorkomen? Ben ik niet diegene die het allemaal te veel heeft gepusht? Wilde ik het niet gewoon TE goed doen? En dan maar op zoek gaan naar oplossingen: ik zou het kunnen loslaten (en me bijvoorbeeld niet zo ergeren aan mijn schoonmoeder), wat zeker de spanningen tussen ons zou kunnen wegnemen en wat ons dan weer dichterbij elkaar zou kunnen brengen. Eén simpele wiskundige berekening brengt ons weer samen als koppel. Voilà, zo simpel is het, en dat was het plan!

Maar dat was dan wel buiten zijn nieuw lief gerekend… Reality check 2.

Wachten op fase 4: overleven

Inderdaad, hij zweeft nu weer op een roze wolk en ik moet intussen dealen met mijn eigen shizzle… Misschien helpt het wel om zijn en andermans woorden te beamen en te herhalen dat ‘het maar beter is zo.’ Maar voorlopig blijft het sterven. Doodgaan. En af en toe eens een poging ondernemen om weer wat te kunnen ademen.  

Ooit, jawel, ooit zal ook ik wel in een vierde fase belanden... De fase waarin ik weer een leven heb. En ooit beland ik misschien zelfs weer in een vijfde fase en word ik zelf weer verliefd... Dan zweef ik ergens hoog in de lucht op mijn eigen roze wolk. Maar tot dan is het effe slikken, heel hard vallen en heel hard proberen om terug recht te krabbelen.

Gastmama M.