Hoe bang ik ben als mama...

  • door Mama

Er zijn veel dingen veranderd sinds ik mama ben, maar één van de opvallendste veranderingen is mijn constante angst dat er iets met mijn kindjes zou gebeuren. Vroeger durfde ik alles, was ik de eerste om iedere uitdaging aan te gaan. Nu ben ik diegene die aan de kantlijn naar de kindjes staat te roepen dat ze moeten oppassen… Eigenlijk valt de constante angst zelfs beter te omschrijven als een enorme, panische angst…

Honderd dingen waar ik bang van ben...

Er zijn wel honderden dingen waar ik bang van ben...

Ik ben bang dat de kindjes ’s nachts moeten overgeven en stikken in hun kots, dat ze in hun slaap blijven, dat ze van de trap vallen, dat ze stikken in een stukje eten, dat ze vallen tijdens het spelen, dat ze stikken in een stukje speelgoed, dat ze iets breken op het springkasteel, dat ze vallen op de speelplaats en zich serieus kwetsen. 

Dat ze verkeerd begrepen worden door andere mensen, dat ze meegenomen worden door vreemde mensen, dat ze verdrinken in het zwembad, dat ze een bijensteek krijgen in hun keel, dat ze elkaar iets aandoen, dat ze serieus ziek worden, dat ze verdrinken in het bad, dat ze een giftig middel inslikken, dat ze gebeten worden door een hond, dat ze in een reflex de straat oprennen en overreden worden, dat ze een ongeluk krijgen als ze meerijden met iemand anders, dat ze gepest worden door andere kindjes. 

Dat ze ergens honger of dorst lijden, dat ze zich verbranden aan een oven of frietketel of door de zon.

Dat ze ongelukkig zijn over iets en zichzelf niet kunnen uitdrukken. 

Dit is nog maar een klein greepje uit het ongelooflijk ruime aanbod van zaken waar ik echt bang van ben.

Ik ben zelfs bang dat de tijd veel te snel gaat en ik niet optimaal aan het genieten ben van de kindjes. Als ik natuurlijk iets minder bang zou zijn, dan zou ik wat meer kunnen genieten, dat weet ik…

Call me a dramaqueen

Mijn partner roept wel tien keer op een dag dat ik te ‘verschieterig’ ben. Ik werk er hard aan, maar het lukt me niet. Als ik nog maar denk dat er eentje aan het vallen is, roep ik al. Dat is nu net het concept van ‘schrikken’ toch, dat het oncontroleerbaar is, niet?!

Call me a dramaqueen, I don’t care. Het is nu eenmaal iets dat er gekomen is met de geboorte van mijn eerste dochter. Ik ben bereid om er hard aan te werken, maar ik weet wel dat het niet zomaar van vandaag op morgen beter zal gaan... En ik ben heus niet de enige, toch?