Hoe overleef je dat? Die eerste echo na twee miskramen?

  • door Gastmama

Zeven weken zwanger ben ik nu. En dat weten we al 25 dagen: net voor het nieuwe jaar startte. Alsof 2018 nog snel iets wilde goedmaken.

De wachtkamer. Een boekje lezen? Facebook checken? Onmogelijk. Ik wil gewoon zitten en niets doen…

Wat als? Wat kies ik: pilletjes of …? Ik duw de gedachten weg.

‘Lief, alles gaat ok zijn, hé?’ – ‘Natuurlijk.’

Opeens stept de dokter weg. Een bevalling. Toch even dat magazine doorbladeren.

Ik ben zo bang

En dan: onze beurt. Ik vertel de dokter dat ik bang ben – heel bang.

Ik durf haar niet aan te kijken. Want de vorige keren sprak haar lichaamstaal boekdelen.

‘Ik zie iets flikkeren.’
En dan laat ze het hartje horen. Jouw hartje.

Een moment om te koesteren

De dokter geeft me een knuffel. Zo. Lief.

Ik zeg dat ik blij ben. Zij zegt: ‘Ik ook.’

Een moment dat ik koester. Voor altijd.

Liefde

We zijn er nog lang niet. Alles is zo pril. We zijn kwetsbaar, maar ook blij.

En ons hart – dat loopt over van liefde.

 

Ellen