Ik verweet mijn vrouw dat ons huis rommelig was, maar ik was fout

  • door Mamabaas

Kinderen zijn behoorlijk sterk in eh … rommel maken. Je mag nog zoveel uitblinken in het ouderschap als je wil, dat zal er hoogstwaarschijnlijk niet voor zorgen dat je kinderen het huis proper kunnen houden. En uiteindelijk zijn er veel belangrijkere dingen om van wakker te liggen, schrijft papa Clint Edwards.

Kijk, zulke blogs lezen wij graag. Clint geeft toe dat hij het zijn vrouw kwalijk nam dat hun huis altijd overhoop lag, maar dat hij daarna zijn fout inzag. Waarom hij het dan wel fout had, dat schrijft hij in zijn blog:

Ik was schappen in de garage aan het installeren toen ons vierjarige buurmeisje dichterbij kwam en zei: “Ik keek daarnet binnen in je huis. Het is nogal vuil. De mama van Norah zou meer moeten schoonmaken!”
Ik antwoordde: “Sommige mensen vinden zulke commentaar onbeleefd.” Waarop het meisje me aankeek, haar schouders ophaalde en wegliep.

Vijfjarigen zijn eerlijk

Het ergste van al is dat vijfjarigen altijd eerlijk zijn. En inderdaad, ons huis was echt een mesthoop. Ik had een miljoen redenen kunnen geven om de stapels was, de hopen rommel en het rondslingerende speelgoed te verklaren. Er liggen altijd wel armbandjes, een paar poppen of wat plasticine in ons huis. Er staan altijd wel vuile borden op tafel.

Er hangen altijd wel wat kinderen rond in onze woonkamer of in onze tuin, die ons eten opeten en rommel maken door speelgoed uit te halen en vervolgens niet op te ruimen. We hebben net een baby gekregen, wat misschien wel de belangrijkste (en beste) verklaring is voor ons rommelige huis.

Maar geen van deze redenen doen er echt toe, aangezien er geen gerechtvaardigd excuus lijkt te bestaan voor een rommelig huis.

Er zijn mensen met rommeligere huizen. Ik heb ze wel eens gezien. En toen ik klein was ging ik binnen in zulke huizen en zei ik vervelende dingen als “Ik heb daarnet binnengekeken in je huis. Het is nogal vuil.”

En daarna ging ik naar huis en vertelde ik dat aan mijn moeder. We lachen er samen mee, en we veroordeelden mensen in zulke rommelige huizen. Mijn moeder zei dingen als “Ligt ze niet wakker van haar kinderen, of van haar huis?”

Het is altijd de schuld van de moeder

Hoewel we tegenwoordig in een tijdperk van gelijkheid leven, waarbij thuisblijfvaders niet meer zo ongewoon zijn (ik  ben er zelf ook korte tijd eentje geweest), toch zullen mensen  de schuld altijd bij de vrouw leggen als het huis er vuil of rommelig bij ligt, ongeacht de situatie.

Hoe ik dat weet? Ik deed dat vroeger ook. Ik nam het mijn vrouw ook kwalijk dat ons huis er rommelig bij lag.

Kort nadat ze een thuisblijfmoeder werd, begon ik erg veroordelend te worden. Ik keek rond in ons huis en ik dacht: “Je hebt één job. Eentje! Zorgen voor het huis.”

Ik stond er nooit bij stil dat kinderen er niet van wakker liggen of je stof afdoet of niet. Ze laten hun cornflakes sowieso vallen. Toen ik huisman was, veegde ik de kruimels onder tafel op, en tien minuten later was het alweer vuil. Ik liet de kinderen hun speelgoed opruimen voordat ze naar bed gingen, en ’s morgens (zelfs voordat ik wakker was) lag de woonkamer alweer vol.

Mijn kinderen blinken uit in het maken van rommel

Ik wil niet voor anderen spreken, maar mijn kinderen zijn in elk geval uitmuntend in het maken van rommel.

Ik ontdekte dat ‘voor het huis zorgen’ eigenlijk een verzameling is van een miljoen voltijdse jobs. Mijn vrouw is huishoudster, disciplinair, leerkracht, verpleegster, chauffeur, trooster, kok, deeltijds student, vrijwilligster op school, buurtverzorgster en nog zoveel meer.

Een paar jaar geleden kregen we ruzie over het huis. Ik zei haar dat het beschamend was, en ik vroeg haar wat ze eigenlijk de hele dag deed. “Het kan toch niet zo moeilijk zijn om het huis proper te houden,” zei ik haar.

We kregen een gigantische ruzie. Mijn vrouw vertelde me dat ik moest inzien wat er allemaal op haar afkwam. En wat ze toen zei kwam hard aan: “Soms moet ik kiezen tussen het huis schoonmaken of met Tristan en Norah naar het park gaan. Of tijd doorbrengen met hen, of hen leren lezen of schrijven. Soms kan ik ofwel de afwas doen, ofwel onze zoon leren fietsen of onze dochter leren stappen. Eerlijk gezegd doe ik liever die dingen. Ik wil niet de mama zijn die haar kinderen negeert omdat ik me te veel zorgen maak over wat de buren zouden denken van ons rommelige huis.

Ik ben gestopt met naar de vuile vaat te kijken

Ik dacht dat de vuile vaat een bewijs was van het feit dat mijn vrouw de hele dag maar wat op haar kont zat. Nu begin ik zelf gewoon de afwas te doen. Ik besef dat het niet haar rommel is, maar onze rommel, en dus probeer ik mijn deel te doen.

Ik ben gestopt met me zorgen te maken over ons huis, en ben meer aandacht beginnen te besteden aan de ontwikkeling van onze kinderen. Ik besteed meer aandacht aan hoe gelukkig zij zijn, en hoe mooi hun band met hun moeder is. Ik heb gemerkt dat we een rommelig huis hebben, maar gelukkige en snuggere kinderen.

Ik bedoel niet dat je iets verkeerds doet als je huis proper is. Maar wat ik wel bedoel is: ik veroordeel mijn vrouw niet omdat ze mijn zoon liever leert zwemmen dan de woonkamer te stofzuigen. Ik veroordeel haar niet omdat ze zich liever bezighoudt met de potjestraining van mijn dochter dan de tafel op te ruimen. En ik denk dat je niet moet neerkijken op thuisblijfmama’s met een rommelig huis, want de kans is groot dat ze hun tijd wijs gebruiken.

 

Bron: No Idea What I’m Doing: A Daddy Blog