Ja, ik ben een jonge mama van kleine kinderen en soms ziek, maar is dat dan abnormaal?

Sinds drie dagen nu ben ik opgenomen in het ziekenhuis met een serieuze longontsteking. Eerlijk gezegd, dit had ik niet zien aankomen. Ik had al een paar weken een hoestje, maar daarvoor ga je niet naar de dokter, toch? Maar op maandag overviel het me als een donderslag bij heldere hemel: hevige rillingen, koud zweet, koorts en absoluut geen fut meer om recht te staan... Gevolg: opname op spoed en verplicht verblijf in het ziekenhuis voor vier dagen. 

De tijd gaat hier zo traag

Na drie uur kon ik al concluderen dat ik niet gemaakt ben om op verplichte rust te gaan, want:

Ik voel me nutteloos... Buiten wat sudoku's oplossen, lezen en schrijven kan ik niets bijbrengen zoals ik dat doe voor mijn gezin of voor mijn werk.

De tijd gaat zo traag voorbij. Voor iemand als ik die haar tijd optimaal wil besteden is dat een dikke tegenvaller.

Wat ik mis...

Ik mis mijn kinderen. Ze nemen zoveel energie van me af, maar geven er me zoveel terug. Wat mis ik mijn kleine krapuultjes...

Ik mis mijn man. Hij is nu (tijdelijk) diegene die alles alleen doet draaien: kinderen naar school brengen en terug ophalen, boterhammen smeren, eten klaarmaken 's avonds, kinderen verzorgen én dan nog eens zelf gaan werken. Ik voel me zo machteloos. Respect trouwens voor alle alleenstaande ouders die dit dagelijks moeten doen - volledig begrijpelijk als jullie nu met jullie ogen rollen.

Slapen en rusten op commando lukken mij niet. Wie heeft er trouwens de ziekenhuisbedden uitgevonden? Eerlijk waar, ik ben nu meer vermoeid dan toen ik een pasgeboren baby had...

Toch niet zo abnormaal wat ik doe?

Ook al zeggen mensen me dat mijn lichaam duidelijk het signaal geeft dat het even genoeg heeft van mijn dagelijks leven en de pauzeknop wil indrukken, blijf ik het moeilijk vinden om dit te accepteren. Ik doe toch niet zoveel anders of meer dan andere mama's? 

  • Ja, ik heb drie kinderen van 7,6 en 2. So? 
  • Ja, ik mankeer soms voldoende nachtrust als de kleinste nachtmerries heeft.
  • Ja, ik leg de lat hoog voor mezelf, zowel op het werk als thuis.
  • Ja, ik probeer het huishouden zo goed en zo kwaad als ik kan zelf te doen.
  • Ja, mijn weekends kunnen intensief zijn met de kinderen, maar er kunnen net zo goed pyjamazondagen tussen zitten.
  • Ja, ik heb een leuke job die de nodige aandacht vraagt en doe die op 4/5.
  • Ja, als ik iemand kan helpen, dan doe ik dat met veel plezier.

Toch geen abnormale zaken, toch? Ik vind het net leuk om continu bezig te zijn en natuurlijk geniet ik van het moment dat ik mij 's avonds in de zetel kan ploffen, mijn hersenen uitschakel en naar Temptation Island kan kijken. 

Dus laat mij stellen dat ik volgende keer als ik een hoestje heb, sneller bij de dokter zal staan. Beloofd!