Je bent goed zoals je bent

’s Morgens ben je nog moe en toch moet je opstaan, daarna snel eten en dan snel naar school. Zo begint je dag lieve schat, zodra je opstaat gaat het over presteren. Je hoort: “komaan, sneller of we zijn te laat!” je hoort wat je nog niet gedaan hebt, je hoort wat je nog niet kunt. Dan volgt een hele dag oefeningen maken en luisteren naar de juf of meester. Thuiskomen, weer huiswerk maken en presteren, dan even spelen en weer moe naar bed.

Dit is een gewone weekdag van een kind. En dan komen er gedragsproblemen. Logisch toch?

Ze eten slecht, ze zijn moe, ze hebben geen zin om naar school te gaan. Ze willen zo graag spelen en gewoon plezier maken. Maar is daar ergens tijd voor?

Wie zegt er tegen onze kinderen wat ze wel goed kunnen, wat hun talenten zijn en gaan van daaruit een hele dag vullen? Wie vraagt er wat zij voelen en wat zij nodig hebben?

We zijn allemaal leerling én leraar, waarom hebben we geleerd dat volwassenen meer zijn dan kinderen en waarom leren we niet van elkaar?

Prestatiemaatschappij

Als mama van 4 zonen en als kindertolk zie ik dat dit het grote probleem is van de tijd. De prestatiemaatschappij: altijd maar beter, nooit genoeg.

Onze kinderen kunnen deze druk niet meer aan, ze geven ons op allerlei manieren aan dat dit niet de bedoeling is van het leven. Er komen meer kinderen met gedragsproblemen zoals adhd, autisme, hooggevoeligheid,..  Er zijn steeds meer schoolproblemen, zelfs depressieve kinderen,…

Dit zijn allemaal boodschappen van onze kinderen dat het tijd is voor hen en ook voor onszelf om meer te genieten van elkaar, het leven, de natuur en vooral om te gaan voelen dat we al meer dan goed genoeg zijn zoals we zijn als we geboren worden.

Opnieuw kind zijn

Als kind zien we het leven als een ontdekkingsspel, een wonder,… We zijn nieuwsgierig en willen zelf ervaren hoe we willen leven. We mogen weer naar onze unieke kern gaan.

De verandering van het gedrag van onze kinderen ligt bij ons, volwassenen. Als wij weer opnieuw kind gaan zijn en voelen, als wij weer het leven gaan zien als een spel waarin we mogen genieten en spelen, dan hoeven onze kinderen ons deze boodschappen niet meer voor te spiegelen.

Door het kind in onszelf te bevrijden, bevrijden we ook onze kinderen van deze prestatiemaatschappij en hoeven de volgende generaties deze patronen niet meer over te nemen zoals we al generaties lang doen.

Sinds ik het kind in mezelf ging bevrijden en mijn eigen tempo ging volgen vanuit mijn gevoel, konden mijn kinderen ook veel meer gaan openbloeien . Nu zie ik hen als unieke stralende leermeesters op weg naar de diamant in mezelf die zich waardevol voelt door te zijn.

Dit wens ik voor alle volwassenen en kinderen.