Living the fast lane: een doordeweekse dag

  • door Gastmama

17.10 u: laatste meeting gedaan op kantoor, we kunnen de weg huiswaarts aanvangen. Regen, wind en massa’s koplichten  garanderen een lange, laaange, laaaaange autorit over amper 30 kilometer. 17.40 u: ik ben exact 8 km verder, rampenplan fase 1 wordt ingezet. Telefoon naar manlief: ‘Waar ben jij? Kan jij ons meisje ophalen?’ (die gelukkig veilig en wel al opgehaald werd ...

Van kantoor naar dochter

17.10 u: laatste meeting gedaan op kantoor, we kunnen de weg huiswaarts aanvangen. Regen, wind en massa’s koplichten  garanderen een lange, laaange, laaaaange autorit over amper 30 kilometer.

17.40 u: ik ben exact 8 km verder, rampenplan fase 1 wordt ingezet. Telefoon naar manlief: ‘Waar ben jij? Kan jij ons meisje ophalen?’ (die gelukkig veilig en wel al opgehaald werd van school door een bevriende ouder)

17.45 u: telefoon naar bevriende ouder: ‘ Ik kom eraan, maar geplande tijd van aankomst .... euh...’

18. 30 u: oef, ik kan mijn dochter ophalen en ze heeft al kleine portie warm eten achter de kiezen (of hoe een mens zich tegelijkertijd heel dankbaar en schuldig kan voelen); inwendig doe ik een schietgebedje dat er niet teveel huiswerk genoteerd staat in de agenda.

18.35 u: laptoptas en zakje aardappelen worden in één vloeiende beweging gedropt en opgepakt, bloemkool in stukjes en alles op vuur, ja ik kan intussen eindelijk snel naar het toilet.

19.10 u: iedereen is thuis, we kunnen eten, de dochter ziet de bloemkool niet meer zitten en verkiest ‘boke met choco’, allright,  de energie van eerder verbruikte Nalu’s in de namiddag zal niet aangewend worden voor een discussie. Hop, smeren gewoon.

19.30 u: dictee nog even herhalen voor morgen en het is alsof mijn lieve meid mij een beloning wil uitreiken voor de lekker chocoboterham: er is geen enkele fout en ze heeft mooi geschreven (in het eerste studiejaar ben je daar dus echt wel fier op!). Dank u muisje!

Eten klaarmaken - dochter in bed - werk

19.35 u: de man vertrekt naar zijn wekelijke tennisavond en mijn dochter en ik sluiten de dag af met een aflevering van De Kampioenen, ons dagelijks ritueel. Al bijna twee jaar eigenlijk, met als gevolg dat dochterlief de meeste dialogen uit haar kleine hoofdje kent en bij het woord ‘dagschotel’ zich enkel een schuimende pint aan de lippen van Xavier voorstelt. Ze blijft het echter geweldig vinden en ik blijf ervan genieten hoe zij ervan geniet. De innerlijke rust keert stilaan terug.

20.00 u: dochter naar bed, nog verhaaltje uit de ‘wondere ponyverhalen’.

20.05 u: joep, terug naar de keuken, afruimen, vaatwas vullen, poezen eten geven.

20.30 u: een medische vragenlijst van het CLB invullen ( ja wie kent de zinssnede ‘gelieve tegen morgen terug te bezorgen’ niet he?)

21.00 u: conference call voor het werk met US-collega’s in Sunnyvale, Californië. Even de weersvoorspeling daar bekijken tijdens het telefoongesprek: ‘overwegend zoning ‘ – ik begrijp het montere stemmetje van mijn gesprekspartner... Terwijl ik verwoede pogingen doe om nog professioneel klinkend Engels uit te stoten en tegelijkertijd mijn verzopen kat tracht binnen te laten die hevig miauwend voor het raam staat, neem ik me voor dit soort van gesprekken enkel nog in te plannen in de zomer, voila!

Social media en slapen

22.00 u: de kleren klaarleggen voor de dochter 

22.10 u: zetel... Here I come (mét mini-Twix)

22.20 u: nog even Facebook checken en ik zie een resem verontwaardigde posts over de recente gebeurtenissen in Keulen. Het net volledig teruggekeerde rustgevoel maakt plaats voor grote angst en woede: middeleeuwse lijfstraffen lijken mij de enige gepaste actie voor wie het ooit zou aandurven mijn kind zo te behandelen.

22.30 u: ik mag dat niet meer doen, zo laat nog gluren naar social media; ik kruip mijn bed in en hoop dat Agatha Christy wat afleiding brengt.

22.45 u: niet dus, ik knip het licht uit.

23.50 u: manlief komt thuis en fluistert: ‘En, hoe was jouw avond nog?’. Ik doe alsof ik al slaap. Morgen is een nieuwe dag ....