Mijn eerste Moederdag als mama zonder mama

  • door Gastmama

Zondag kan ik mijn eerste Moederdag vieren als trotse mama van Lukas. Enerzijds verheug ik me erop om eindelijk als mama in de bloemetjes gezet te kunnen worden, maar anderzijds wordt dit geluk ook overschaduwd door het verlies van mijn mama.

Mijn zwangerschap stond al in het teken van de ziekte van mijn mama. Ik zeg niet dat ik daardoor niet van mijn zwangerschap heb kunnen genieten, maar toch heb ik me hierdoor nog emotioneler en kwetsbaarder gevoeld.

Ik rekende er ook op dat dit tijdelijk was en dat ze weer beter zou worden. Helaas bleek dit dan toch niet het geval en vertelden de dokters ons dat we ons moesten voorbereiden op het ergste. Twee maanden voor mijn bevalling, de dag voor kerstavond,  hebben we dan afscheid moeten nemen van haar, maar niet zonder dat we haar eerst nog de naam van ons zoontje hadden verteld op het laatste moment dat ze nog bij bewustzijn was. Ze zei nog dat ze het een mooie naam vond, maar helaas heeft ze haar eerste kleinkindje niet mogen leren kennen.

Verdriet en zorgen

De maanden na haar dood kon ik mijn verdriet enigszins verzachten door terug te gaan werken en te leven van echo tot echo, waarop we ons ventje konden zien. Echter, de laatste consultaties bij de gynaecoloog waren niet zo positief, waardoor ik me ook erge zorgen begon te maken om ons ongeboren kindje.

Mijn mama belde me tijdens mijn zwangerschap iedere keer na de consultatie bij de gynaecoloog, zodat ik met haar kon babbelen over het goede of minder goede nieuws. Nu kon ik dit niet meer en dat viel me heel zwaar, waardoor ik iedere keer wenend in mijn auto zat van het ziekenhuis naar mijn werk. Ik was bang dat het verdriet van de afgelopen maanden ook een impact zou gehad hebben op ons zoontje.

Vol goede moed

Bij de voorlaatste consultatie bij de gynaecoloog, de dag waarop ik uitgerekend was, bleek echter dan toch dat alles in orde was met ons kindje. We waren buiten zinnen van geluk en opluchting. Nu kon ik vol goede moed de bevalling tegemoet gaan. Onder invloed van de gekende ‘nestdrang’ zorgde ik ervoor dat thuis alles blonk en klaar stond voor ons zoontje.

Hij liet uiteindelijk nog even op zich wachten, waardoor we ongeduldiger en ongeduldiger werden om hem te ontmoeten. Een week later kreeg ik weeën en zijn we ’s avonds naar het ziekenhuis getrokken. Een zestal uurtjes later konden we ons zoontje Lukas in onze armen sluiten! Eindelijk konden we met eigen ogen zien dat alles in orde was met hem! We waren zo gelukkig en zo trots!

Ik voelde me nog nooit zo alleen

Het was een natuurlijke bevalling en alles is heel vlot gegaan, waardoor ik er fysiek weer snel boven op was. Mentaal kreeg ik het in ziekenhuis echter al heel moeilijk, doordat ik besefte dat mijn mama haar kleinzoontje niet meer zou kunnen komen bezoeken en mijn papa ook niet, hem zijn we helaas al elf jaar geleden verloren.

Alhoewel mijn vriend iedere dag in het ziekenhuis was en we overladen werden met bezoek van familie, vrienden en collega’s, heb ik me nog nooit zo alleen gevoeld. Eenmaal thuis moest ik me wennen aan mijn nieuwe rol als mama, de borstvoeding liep niet zoals verwacht, de slapeloze nachten begonnen door te wegen.

Bovendien moest ik ook nog allerlei zaken voor de nalatenschap van mijn mama regelen, het huis van mijn mama moest leeggemaakt worden, hetgeen emotioneel ook heel confronterend was. Ik heb me vaak moedeloos en uitgeput gevoeld.

Eindelijk tijd om te genieten

Maar met hulp van mijn vriend, familie en vrienden heb ik me daardoor kunnen slaan en heb ik nu eindelijk tijd om volop te genieten van ons zoontje. Ik denk wel iedere dag aan mijn mama en ik mis haar telefoontjes. Ik kan haar niet meer vragen van wie Lukas zijn blonde haartjes heeft of dat ik als baby ook zo’n last had van een droog huidje.

Moederdag zal daarom weer zo’n moeilijke dag worden omwille van de gemengde gevoelens. Het contrast tussen geluk en verdriet voelen op hetzelfde moment is nog nooit zo groot geweest.

Ik wens je een fijne Moederdag hierboven, mama. Ik zal je nooit vergeten en ik zal je altijd missen. Ik hoop dat je van hierboven ook kan meegenieten van je kleinzoontje op je eerste Moederdag als oma.

Liefs,

je dochter Davina