Mijn goed voornemen voor 2020: kalm blijven tijdens de ochtendspits

Ik moet eerlijk zeggen, wat betreft het brengen en halen van de kids ben ik best wel gezegend. Mijn man, papaaaaaa zoals de meisjes hem noemen, neemt het grootste deel van deze verschrikkelijke taak op zich en met wat hulp van de grootouders komt het er op neer dat ik maar 1 á 2 keer in de week insta voor het afhalen van de kids.

Maar ... af en toe zit mijn man in het buitenland of heeft hij een vroege meeting en dan is het aan mij om die 2 grieten op tijd op school en de kinderopvang af te zetten.

Ik kan er niks aan doen, maar ik verander dan van mama in monster.

Vanochtend was het weer zo ver... We hebben eigenlijk best veel tijd en toch slagen we er in om die allerlaatste minuut voor vertrek te benutten om een ontbrekende schoen te zoeken, een snottebel af te vegen of een (huil)uitbarsting te kalmeren.

Tegen dan ben ik zo zenuwachtig dat ik buiten mijzelf ben getreden. De kinderen worden in de fiets gesmeten (niet letterlijk, maar ik zou iets zachter kunnen zijn), ik begin als een bezetene te fietsen naar de crèche en school (gelukkig fiets ik elektrisch) en het scheelt niet veel of ze worden letterlijk gedropt terwijl ik al met 1 been terug buiten sta omdat ik nog steeds gehaast ben om aan mijn deel van de dag te beginnen. Onderweg ben ik tientallen keren mijn geduld verloren omdat de zusjes kibbeleden of elkaar 'aanraakten'.

En deze ochtend was niet anders dan elke andere ochtend... tot ik eindelijk tot het besef kwam dat ik echt wel aan het overdrijven was en dat die ene minuut echt geen verschil ging maken.

Dus zette ik mijn oudste dochter af op school en gaf ze een extra dikke knuffel, excuseerde me dat ik zo gehaast en vervelend was en zwaaide nog eens toen ze vrolijk de klas binnenhuppelde. Ik voelde me veel minder schuldig en veel beter en besliste dat dit mijn eerste voornemen van 2020 is: kalm blijven tijdens de ochtendspits (of elke andere spits).