Ode aan de papa van mijn meisjes

Perfect? Neen, dat zijn ze niet. Maar wij vrouwen moeten ook af en toe toegeven dat we al eens een steekje laten vallen. Geen geschikter moment voor een ode aan de papa’s dan op Vaderdag. Of toch aan de papa van mijn twee meisjes.

Papa's en mama's vandaag

De stereotiepe beelden à la vrouw aan de haard zijn gelukkig al lang doorbroken. Geef ons ook maar een mooie carrière, het liefst met een beetje power (en een tikkeltje stijl, we blijven tenslotte vrouwen). En de term ‘nieuwe man’ is ook lang niet meer nieuw. 

Ik meng me bewust niet in een strijd rond vooroordelen. Laten we zeggen dat het vrij vanzelfsprekend blijft wat mama’s allemaal doen en dat ik los daarvan evenzeer mijn petje afneem voor de prestaties van mannen (uitgezonderd het voetbal kijken en het pintelieren ;-)). Ze steken de handen uit de mouwen in het huishouden en zijn actieve papa’s in de opvoeding van de kleine koters.

Daarom op deze dag een kleine ode...

Ode aan de papa van mijn twee meisjes

Je omarmde haar meteen na haar eerste schreeuw.

Borst tegen borst, alsof het nooit anders was geweest.

Je tranen van geluk waren even breekbaar als haar frêle, kleine lijfje,

je zorgzaamheid even zacht als haar warme handjes.

En dan kwam het ‘echte’ leven: opstaan en ’s nachts flesjes opwarmen.

Samen, om de beurt, een beetje onwennig, maar er kwam nooit gezeur.

Onwetend, hier en daar schuldig aan een schoonheidsfoutje.

Zoals een gezichtje vol poepzalf en een rood sokje tussen de witte was …

Voetbal en een avondje uit horen er nog bij,

maar ’s ochtends ben je altijd weer gewoon papa.

Samen spelen en kastelen bouwen, met buggy’s rijden en poppenkleertjes vouwen.

En bovenal het lief blijven van zijn madam en, zo nu en dan, haar grillen.

Zwanger of niet, de hormonen speelden al eens op,

ambiance verzekerd en drama ten top.

But in the end is ’t altijd wel weer zoete koek.

Mijn lief, mijn man, hun papa, hun held: wij zijn fan.