Op zoek naar hulp voor een kind met tics

Mijn zoon kampt met zware tics. De laatste tijd namen ze zelfs toe, waarschijnlijk door de stress die het zesde leerjaar met zich meebrengt (vormsel, bosklassen, proefwerken, interdiocesane testen). Ze werden plots zo erg, dat mensen hem nakeken … wat alles natuurlijk nog erger maakte.

Mijn zoon kampt met zware tics. De laatste tijd namen ze zelfs nog toe, waarschijnlijk door de stress die het zesde leerjaar met zich meebrengt (vormsel, bosklassen, proefwerken, interdiocesane testen). Ze werden plots zo erg, dat mensen hem nakeken … wat alles natuurlijk nog erger maakte. 

Magneten en korrels

Volgend jaar trekt Thomas naar de middelbare school. Weg uit zijn vertrouwde omgeving met vrienden waarmee hij al negen jaar optrekt. Ik begon te vrezen dat zijn tics hem de das zouden omdoen. Hoog tijd dus voor plan B. Op aanraden van een vriendin trokken we naar een kinesiste die emokinesiologie beoefent.

Het is een alternatieve manier van behandelen en de eerste minuten waren best opmerkelijk. De kinesiste hoefde enkel te weten waarvoor we kwamen, checkte verschillende zaken door een magneet en homeopatische korrels op Thomas’ buik te leggen, door overal te voelen, enzovoort.

Ze vertelde welke gewaarwordingen ze 'in hem voelde’, waar ze dacht dat de stress en zijn reactie hierop vandaan kwamen. Het was zeer confronterend, voor Thomas én mezelf. Allemaal dingen die we eigenlijk al wisten, maar waarbij we nooit echt stil stonden. Op het einde van de sessie gaf ze mijn zoon verschillende tips mee en ze wees hem op de dingen waarop hij moest letten.

En toen leefde hij weer op

De daarop volgende dagen waren verschrikkelijk. Zoals de kinesiste had voorspeld, reageerde Thomas' lichaam hevig op de sessie en zijn tics waren zo zwaar dat hij zelfs geen boterham naar zijn mond kon brengen door de schokken. Maar enkele dagen later waren de tics plotseling verdwenen, op een paar piepkleine trekjes na. Hij leefde weer op, glunderde helemaal en was veel minder chagrijnig dan voorheen.

Een maand later gingen we opnieuw langs bij de kinesiste voor een opvolgsessie. Er volgde weer een duidelijke lichamelijke reactie, maar die was gelukkig veel minder erg dan de vorige keer. Twee weken later liep hij weer tevreden rond, met een blij en ontspannen gezicht, ook al zat hij volop in de proefwerken.

Geen pilletjes

Ik besef natuurlijk dat Thomas’ tics wellicht nu en dan nog de kop zullen opsteken, maar ik ben ervan overtuigd dat emokinesiologie hem zal helpen om ze op een juiste manier te counteren. De ‘gewone’ geneeskunde had geen pasklaar antwoord voor de tics. Pilletjes die je platleggen, maar de oorzaak niet aanpakken, zijn geen optie voor ons. Dus waarom dan niet een oude beproefde Oosterse methode een kans geven?

 

Meer lezen: