Ouders van Sterrenkinderen kunnen straks op gesprek bij Perinataal Verliesconsulent

  • door Mamabaas

In december 2019 werd ‘Sterrenkinderen’ gelanceerd, het eerste Vlaamse zorgnetwerk perinataal verlies. Het doel: de professionele zorg voor ouders van sterrenkinderen beter stroomlijnen. Uit een rondvraag bleek dat heel wat zorgverleners die werkzaam zijn in het ziekenhuis en in de eerstelijnszorg zich vaak nog een beetje onzeker voelen over hoe ze ouders van sterrenkinderen het best kunnen bijstaan in hun verdriet. Het zorgnetwerk startte daarom met een korte bijscholing die op dit moment uitgegroeid is tot een unieke jaaropleiding tot perinataal Verliesconsulent.

Er bestaat geen uniek recept om de perfecte zorg te beiden, maar wat er wel bestaat zijn degelijke handvaten en tools om in te zetten om de zorg te optimaliseren. We weten van ouders van sterrenkinderen dat het voornaamste is om respectvol te luisteren en aanwezig te zijn, maar daarnaast ook af en toe iets waardevols aangereikt te kunnen krijgen om het verlies anders te leren vasthouden.

“Wij hopen dat artsen, psychologen, verpleeg- en vroedkundigen met bijzondere affiniteit voor de thematiek straks in ons gloednieuwe zorgnetwerk kunnen fungeren om een professioneel en veilig zorgnetwerk uit te bouwen in het belang van de ouders,” vertelt Shanti Van Genechten, één van de oprichters van het zorgnetwerk.

Voor meer info: Info@sterrenkinderen.be en www.sterrenkinderen.be

Getuigenis mama Anoesjka

“Hallo, ik ben Anoesjka. Mijn grote liefde vond ik 7 jaar geleden en sinds 27 april 2018 zijn wij officieel man en vrouw. Voor ons is 27/4/2018 niet zomaar een random gekozen datum.  Nee, het zou de datum zijn waarop wij eindelijk mama en papa zouden worden van twee kindjes, na een intens fertiliteitstraject.

We droomden volop. Maakten toekomstplannen, richtten hun kamertje in, ik ontwierp hun geboortekaartje en zoveel meer. We waren zo enorm trots! De zwangerschap verliep heel vlot. Ik voelde me super goed, op de misselijkheid na. Ik was trots op mijn beginnend buikje en we keken enorm uit naar 2018. Het jaar waarin onze droom eindelijk zou uitkomen.

Maar tijdens de 20-weken echo kregen we minder goed nieuws. Daar werd vastgesteld dat mijn baarmoederhals enorm verkort was, tot nog maar 7mm. We mochten naar huis, maar de dag nadien  werd ik dan toch opgenomen met nog maar 4mm en kreeg ik platte rust voorgeschreven.

Vijf dagen later, op 3 januari 2018, stortte onze wereld in en werden onze zoontjes Ferre* & Eden* na een bevalling van 13u geboren. Ondertussen was er ook een ontsteking op de placenta gekomen waardoor zij stilletjes ingeslapen waren en oorverdovend stil op de wereld kwamen. Heel stilletjes…

Ik was verdoofd. Kende alleen verdriet. Geen woorden genoeg om ons verlies te omschrijven. Eén gevoel blijft mij nog wel bij: wij waren zo trots op onze zoontjes. Zo dragen we hen altijd bij ons. Elke dag en elk moment. We hebben foto’s van hen maar ook mooie voetafdrukjes en beertjes laten maken op hun geboortegewicht. Wekelijks gaan we ook bij hen langs op de begraafplaats. We vertellen hun over hun kleine zusje, over ons en dat we hen missen.

Het allerbelangrijkste is praten. Mijn man en ik praten bijna elke dag over hen. Al is het maar gewoon wanneer we het kaarsje aansteken dat bij hun foto’s staat. Door anderen worden ze vaak vergeten en dat doet pijn. Dat kan ik je verzekeren. Ik merk dit ook op bij de mensen rondom ons en bij andere sterrenouders. Vaak worden onze zoontjes vermeden in de gesprekken. Terwijl wij niets liever hebben. Ik kan al eens een traan laten als het over onze zoontjes gaat, maar dat is helemaal oké voor mij. Voor de mensen rondom ons is dat heel ongemakkelijk, wat ik ook begrijp. Maar jeetje, ik zou graag duizend tranen laten om hun naam toch maar eens uit de mond van iemand anders te horen. Om te horen dat ze hen niet vergeten zijn.

Een jaar geleden leerde ik via VZW  Kinderwens het project Sterrenkinderen kennen. We werkten later mee aan enkele reportages. Dat deden we omdat we graag erkenning wilden en het  een mooie reden was om over onze zoontjes te mogen praten. Het gaf een geweldig gevoel en we kregen veel mooie reacties. Wat deed dat deugd! Iedereen kende onze zoontjes.

Dat is een gevoel dat ik wil delen met andere ouders van Sterrenkinderen. De erkenning, het mogen trots zijn en het mogen praten over sterrenkindjes vonden we hierin zo belangrijk. Ik voelde dat ik meer wilde doen,  plots voelde het als een soort roeping voor mezelf. Ik wil ouders laten weten dat je je kindje, hoe klein ook, graag mag zien. Dat je mag rouwen, overlopen van liefde en mag koesteren je hele leven lang. Dat ook zij mogen pronken met een sterrenkindje.  

Ik geraakte meer en meer betrokken bij Sterrenkinderen van Kinderwens vzw en onlangs kreeg ik het gedroomde aanbod om algemeen netwerkcoördinator te worden van dit prachtige project.  Ik zal fungeren als eerste aanspreekpunt voor ouders en de omgeving van sterrenkinderen, alsook voor zorgverleners. Ik zal hen met veel respect en warmte te woord staan in nauwe samenwerking met onze partnerziekenhuizen.”

 

FOTOGRAAF credits by Meowgical Photography