Sinds ik mama ben, word ik sneller week (door alles)

  • door Mama

Het begint eigenlijk al zo vlak na de bevalling. Je spreekt al je krachten aan om dat kleintje op de wereld te zetten. Na 9 maanden buik is er eindelijk echt lijfelijk contact. Ik heb me zelden zo onoverwinnelijk en kwetsbaar tegelijk gevoeld. 'We hebben het gehaald.' En tegelijk met die immense ontlading voelde ik de tranen al opborrelen...   Zeker ...

Kraamtranen

Het begint eigenlijk al zo vlak na de bevalling. Je spreekt al je krachten aan om dat kleintje op de wereld te zetten. Na 9 maanden buik is er eindelijk echt lijfelijk contact. Ik heb me zelden zo onoverwinnelijk en kwetsbaar tegelijk gevoeld. 'We hebben het gehaald.' En tegelijk met die immense ontlading voelde ik de tranen al opborrelen...

 

Zeker toen ik vorige lente beviel van een flinke kerel. 'Proficiat, het is een jongen!', aldus mijn gynaecologe. 'Ben je zeker?', vroegen we, want we wisten het niet op voorhand. 'Kijkt u zelf mevrouw'. En ja hoor, nooit zo verrukt geweest om tussen twee kleine beentjes iets te zien bengelen. Ik schiet nog altijd vol als ik terugdenk aan dit moment.

Nooit meer hetzelfde

Tussen de hormonale opstootjes door beschouw ik mezelf als emotioneel stabiel. En toch... Het leed van de wereld komt veel harder binnen nu ik twee kinderen heb. Ik voel meer empathie. Misschien omdat ik pas na mijn bevallingen heb geleerd wat het betekent om onvoorwaardelijk lief te hebben.

Daar komen de waterlanders...

Maar ook de meer banale dingen raken me: een meisje dat uit dankbaarheid huilt omdat ze van mama een nieuwe huisdierpoes krijgt...of een hond die op zijn overleden baasje blijft wachten...heel belachelijk misschien maar daar kan ik dus om janken.

Het komt met andere woorden nooit meer goed met mij. Maar dat is niet erg.  Mommy tears horen bij mijn verworven moederschap.