Staccato gedachten

Plato, Nietsche, Voltaire en Freud – de grote filosofen van de wereld waren geen mama’s. Hoe zou dat toch komen? Ik heb een theorie: die van de moederlijke staccato gedachten.

Wacht even: dochter (12) vraagt of haar BFF in het weekend mag komen slapen. Volgende week, ja dat moet lukken…

Waar was ik? O ja, filosofische gedachten: die steken bij mama’s, net zoals bij andere stervelingen, plots de kop op en smeken erom om van alle kanten bekeken en bewonderd te worden. En omgevormd te worden tot levenswijsheid en misschien zelfs een leuke quote voor in de keuken!

Wat? Een groen legoblokje, plat, 2 dubbele rijen van 4… Ja, gevonden! Zoon (8) bouwt een monstertruck..

Ik voel het borrelen hoor, die levenswijsheid, en O, die quotes zouden je tot tranen toe bewegen. Maar om één of andere reden slaag ik er nooit in om het volledige proces te doorlopen.

Ja, zus moet vandaag nog naar de tandarts en nee, jij moet niet mee. Ik zet je wel af bij de bibliotheek. Dochter (10) zit zonder leesvoer…

OK, I’m back, waar was ik? Geen idee eigenlijk… Geen paniek, belangrijke gedachten blijven sluimeren en steken vroeg of laat wel weer de kop op. Waarschijnlijk als de kinderen het huis uit zijn :-).