Terug naar die eerste dagen na de bevalling: van angst naar blijdschap

  • door Mamabaas

Mijn kleine man wordt binnen een weekje en enkele dagen één jaar oud. Als gevolg neem ik al enkele weken een trip down memory lane. Ik herbekijk voortdurend foto's en filmpjes met tranen in de ogen. Wat is hij al groot. En toen nog zo klein....

Zwanger!

Ik denk dan vaak: ‘Ah ja, vorig jaar was ik nog zwanger!’ Na twee jaar geprobeerd te hebben om zwanger te worden op de natuurlijke manier, een miskraam achter de rug te hebben en uiteindelijk een hormoonbehandeling op te starten net voor we aan inseminatie zouden beginnen, was ik zwanger!

De eerste dagen…

Toch brengt de verjaardag van mijn zoontje me vooral terug naar de bevalling en de eerste dagen daarna. Het lijkt me nu harder te raken dan de eerste weken en maanden.

Op zich ging de bevalling best nog wel vlot. Het heeft wel even geduurd voordat ik aan het echte werk konden beginnen, maar na een kwartier persen was mijn zoontje er al. De eerste tien minuten ging alles uitstekend, maar daarna begon hij plots te kreunen en ging zijn apgar-score (een eerste test waarmee men een snelle indruk krijgt van de algemene toestand van de baby) omlaag. De kinderarts werd er meteen bij gehaald. Er was iets mis met de longen van ons zoontje en er moest een foto genomen worden. Het verdict? Een longinfectie. Mijn pasgeboren zoontje zou een aantal dagen in de couveuse moeten liggen met een infuus met antibiotica.

Eind goed, al goed

Uiteindelijk is alles in orde gekomen. Al bij al was het eigenlijk allemaal niet zo erg. Maar het gevoel van die eerste dagen komt soms nog steeds terug en kan gemeen hard toeslaan.

Ik zie me daar nog liggen, terwijl de gynaecoloog doet wat hij moet doen en de vroedvrouwen en de kinderarts in de weer zijn met mijn kersverse baby, die eigenlijk op mijn borst had moeten liggen. Huid op huid. Mijn vriend en ik konden elkaar op dat moment niet in de ogen kijken. Wanneer onze blikken kruisten, welden de tranen op. Dus: niet kijken, niet huilen. Niet hier, niet nu.

Dat ik mijn jongetje de eerste dagen niet dicht bij me had, daar stond ik op dat moment niet echt bij stil. Het was het beste voor hem en ik kon dag en nacht naar hem gaan kijken. Op dag drie lag hij al aan de borst. Op dag vier mocht hij bij mij op de kamer. Op dag vijf mochten we naar huis gaan.

En toch… Als ik nu pas bevallen mama's op tv zie, met hun baby dicht tegen hen aan, dan doet het toch wel even wat pijn.

Maar ons eerste jaar samen was fantastisch!

Gastmama Oona