Vijf jaar na mijn miskraam

  • door Gastmama

Lieve jongen, Kind van mij. Wat ben ik je dankbaar voor wie je bent geweest voor ons.

Na bijna vier jaar behandeling was je daar eindelijk. Een levend wezentje in mijn buik, een kloppend hartje. Pure liefde. Je was zo welkom. Je bracht onze grootste wens in vervulling.

De eerste keer beeld op dat anders zo lege scherm. Jouw hart vrolijk kloppend. Je was bij ons, je groeide in mij.

Je was deel van ons.

Alles wat we weten

14 november 2014 zouden wij voor de eerste keer mama en papa zijn geworden. Jij zou de naam Jasper hebben gekregen. 14 november dit jaar zouden we jouw vijfde verjaardag hebben gevierd.

Dat is alles wat we kunnen weten. De rest blijft voor ons altijd geheim.

Hoe zou je er hebben uitgezien, wie zou je zijn geweest?

Ik heb het lang niet willen zien, niet willen voelen, dat jij er was geweest. Het was te pijnlijk en we gingen gewoon verder.

Maar je was er, mijn eerste kind, de eerste keer zwanger, de eerste test, de eerste vreugde, de eerste keer hoop, onze eerste keer voor zoveel dingen.

Pijn

We hebben dat verdrongen, jou verdrongen. Door de pijn wilden we jou niet toelaten.

We waren jou onderweg vergeten, sorry daarvoor mijn kind. We hebben je niet erkend voor wie je was en je bent zoveel! Je bent en blijft mijn eerste kind, de eerste hartslag die we hebben gehoord.

Leeg plekje

Ik wou dat ik je had mogen zien, voelen, liefhebben, … Dat kon niet.

Maar na al die jaren durf ik in mijn hart kijken, in jouw kamertje, naast dat van jouw lieve broer en zus.

Ik durf eindelijk te kijken naar dat lege plekje. De angst om mij daarin te verliezen is niet langer groter dan de vreugde om wie je was.

Ik aanschouw jouw lege plekje, ik wil je niet langer ontkennen of wegduwen.

Kom dichtbij mijn lief kind, je bent een deel van mij, ik omarm je.

Je blijft voor ons altijd onze eerste keer van zoveel dingen, de eerste keer liefde voor een eigen kind en daarvoor ben ik je ontzettend dankbaar.

Mijn lieve Jasper, ik hou van je.

Liefs van je mama

K.