Waarom het best zalig is om als laatste thuis te komen

  • door Mama

Vroeger was ik die persoon die er altijd moest zijn. Mijn vriend klopte lange dagen en we hebben geen familie in de buurt wonen. Dus moest ik na een drukke dag op het werk op tijd in school zijn, op tijd in de crèche zijn, de kindjes een badje geven, de kindjes eten geven, de kindjes in bed steken ...

En ’s morgens moesten ze opnieuw gevoed en gekleed worden en was het opnieuw een zware race tegen de klok om op tijd in school en de crèche te geraken. Een tweede fulltime job dus, ouders kennen het wel en ik denk niet dat hier nog meer uitleg bijhoort. ;-)

De goednieuwsshow

Sinds een tijdje is de situatie veranderd en kan mijn partner elke dag de kindjes naar school/crèche brengen en ze ’s avonds gaan ophalen. Als ik ’s avonds thuis kom, dan zijn ze meestal al gewassen en hebben ze meestal al gegeten. Ze zijn dus klaar voor wat knuffelmomentjes en hun bedje.

Geloof me, dit laatste is zaaaaalig! Het is echt een bevoorrechte positie om als laatste thuis te komen ’s avonds. De gevechten zijn geleverd, de strijd is gestreden. En ik krijg enkel de goodnews-show terwijl mijn vriend uitgeteld tegen de grond valt. 

De gemakkelijke optie

Voor alle papa’s en mama’s die als laatste thuis komen: het is echt makkelijker en rustiger op het werk. Wat je ook beweert en welk werk je ook hebt. Zeker tijdens de week want ’s morgens is het trekken en sleuren omdat ze nog moe zijn en ’s avonds is het nog harder trekken en nog harder sleuren omdat ze alweer moe zijn. Die kleine hummels slurpen echt alle energie op en kunnen het bloed van onder je nagels vandaan halen. 

Je mist wel veel mooie momentjes maar je mist ook verdraaid veel lastige momenten. Dus pak het misschien even over als je als laat-thuis-ouder thuis komt. Gun je partner misschien dat momentje om even buiten stoom af te laten, laat ze eens even hun beklag doen en geef ze misschien een kalmerend theetje.

Want geloof me, ze hebben het niet gemakkelijk, die eerste-thuis-ouders.